เฉาเซวียนเดินตามอาจารย์ปากวนเข้าไปในหอ ภายในกับภายนอกประหนึ่งเป็นคนละโลก
ผนังทั้งสี่ด้านประดับภาพเขียนและอักษรวิจิตรของปรมาจารย์ บนโต๊ะวางแจกันกระเบื้องเคลือบเขียว กลางห้องมีฉากไม้จื่อถานปักภาพแผ่นดินกว้างไกลหมื่นลี้
โต๊ะเตี้ยเรียงรายไปตามโถง มีบัณฑิตนั่งอยู่แล้วกว่ายี่สิบคน
บางคนแต่งกายอย่างบัณฑิต บางคนเป็นบุตรหลานตระกูลแม่ทัพ ยังมีอีกหลายคนที่เพียงมองเนื้อผ้าก็รู้ว่ามาจากตระกูลสูงศักดิ์ ทั้งโถงอบอวลด้วยกลิ่นอายของอาภรณ์หอมและเรือนผมงาม ทว่าแฝงบางสิ่งที่ยากจะข่มไว้ ไม่รู้ว่าเป็นราศีสูงส่งหรือไอสังหาร
ยามเฉาเซวียนก้าวเข้าไป สายตาทั้งห้องพลันจับจ้องมาที่เขาพร้อมกัน ส่วนใหญ่เต็มไปด้วยความรังเกียจ แม้แต่สาวใช้ที่นั่งอยู่ในที่นั่งของสตรีหลายคนยังใช้แขนเสื้อปิดจมูก
เฉาเซวียนทำเป็นมองไม่เห็น เขาเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะว่างตรงมุมห้อง แล้วหยิบขนมบนโต๊ะยัดเข้าปาก
มีทั้งขนมกุ้ยฮวา ขนมถั่วแดง และขนมชิ้นเล็กอีกหลายอย่างที่เขาเรียกชื่อไม่ถูก เขากินจนเศษขนมร่วงเต็มปาก พอติดคอก็ดื่มชาที่เย็นชืดตามลงไป คนที่นั่งอยู่โต๊ะข้าง ๆ ต่างขยับตัวหนีไปเงียบ ๆ
“ขอทานที่ไหนกัน?”
“ได้ยินว่าเพิ่งเข้ามาใหม่ ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ”
“ช่างไร้มารยาทสิ้นดี...”
เฉาเซวียนกลอกตาในใจ มารยาทหรือ? มารยาททำให้อิ่มท้องได้หรือไร?
ขณะที่กำลังกินอย่างเพลิดเพลิน จู่ ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีสายตาคู่หนึ่งจับจ้องอยู่
เขาเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาของสตรีนางหนึ่ง
นางนั่งอยู่หลังฉาก มองเห็นเพียงใบหน้าด้านข้างครึ่งหนึ่ง แม้จะมีม่านโปร่งหลายชั้นคั่นอยู่จนมองไม่ชัด ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสุกสว่างยิ่ง
เขาก้มหน้าลง กินขนมต่อไป
เขาหารู้ไม่ว่า งานชุมนุมวรรณศิลป์ในวันนี้ แม้มีชื่อว่าเป็นงานชุมนุมวรรณศิลป์ แท้จริงแล้วกลับเป็นเวทีที่ท่านหญิงจิ้นหยาง เซี่ยโหรว ใช้เลือกคู่ครอง นับแต่เขาก้าวเข้าหอ สายตาของทุกคนก็จับจ้องมาที่เขาแล้ว
ผ่านไปอีกครู่หนึ่ง งานชุมนุมวรรณศิลป์ก็เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
บัณฑิตทั้งหลายที่นั่งอยู่หลังโต๊ะกว่ายี่สิบตัวต่างวางถ้วยชา จัดอาภรณ์แล้วนั่งตัวตรง
คุณชายลู่ซึ่งก่อนหน้านี้ช่วยพูดแทนเขากลับมานั่งที่แล้ว โดยนั่งอยู่ลำดับที่สามทางซ้าย กำลังสนทนาเสียงเบากับคุณชายชุดเขียวที่นั่งข้างกาย
ที่นั่งประธานบนแท่น มีผู้ตัดสินสี่คนนั่งเรียงลำดับกัน
คนที่นั่งตรงกลางมีอายุราวห้าสิบปี ใต้คางไว้เครายาวสีเทาปนขาวเส้นหนึ่ง ได้ยินคนข้างกายกล่าวว่าเขาคือหวังเหยี่ยน เสนาบดีใหญ่ในจวนอ๋องจิ้น
สองฟากซ้ายขวานั่งปราชญ์ผู้ทรงความรู้ฝ่ายละคน คนหนึ่งแซ่สวี นามเจิ้ง อีกคนแซ่หาน นามเจา ทั้งคู่เป็นบัณฑิตอาวุโสแห่งสำนักศึกษาจิ้นหยาง ได้ยินว่าเมื่อครั้งอ๋องจิ้นตั้งจวน พวกเขาก็เข้ามาเป็นอาจารย์ในสำนักแล้ว
ผู้ตัดสินคนสุดท้ายมีใบหน้าดั่งพุทราสุก คาดหยกไว้ที่เอว เขาคือผู้ช่วยเสนาบดีใหญ่แห่งจวนอ๋องจิ้น แซ่โจว นามเฉิน รับผิดชอบงานเอกสารและการคัดเลือก
หวังเหยี่ยนลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะผู้คนเบื้องล่างแล้วกล่าวว่า
“ทุกท่านล้วนเป็นผู้มีความสามารถแห่งต้าเซี่ย วันนี้ได้มาชุมนุมพร้อมหน้ากัน ณ หอนี้ นับเป็นวาสนาของวงวรรณศิลป์เหอตง ข้าผู้อาวุโสไร้ความสามารถ ได้รับคำเชิญจากอ๋องจิ้นให้ร่วมกับปราชญ์ผู้ทรงความรู้อีกสามท่าน นั่งเป็นผู้ตัดสิน มิกล้าวิจารณ์ว่าผู้ใดสูงต่ำ เพียงหวังได้ชื่นชมผลงานอันยอดเยี่ยมร่วมกับทุกท่าน”
เมื่อกล่าวจบ เขาก็หันไปทางฉากแล้วกล่าวต่อว่า “งานชุมนุมวรรณศิลป์ในวันนี้ ท่านหญิงเป็นตัวเอก หัวข้อจึงเกี่ยวข้องกับนาง ใช้ท่านหญิงจิ้นหยางเป็นหัวข้อ ไม่จำกัดรูปแบบ จะเป็นบทกวี ร้อยแก้ว หรือคำประพันธ์สั้นยาวล้วนได้ทั้งสิ้น เขียนตามใจปรารถนา กำหนดเวลาหนึ่งธูป”
สิ้นเสียงกล่าว บ่าวรับใช้ใต้ระเบียงก็เดินเข้ามาเปลี่ยนกระดาษปอขาวแผ่นบางบนโต๊ะแต่ละตัวอย่างเบามือ หมึกที่ฝนไว้แล้วถูกบรรจุในถ้วยเล็กกระเบื้องเคลือบเขียว สะท้อนแสงฟ้าด้านนอกหน้าต่างเป็นประกายริบหรี่
บัณฑิตหลายคนก้มหน้าครุ่นคิด บ้างใช้ด้ามพู่กันยันปลายคาง บ้างเหม่อมองไปทางฉาก
ส่วนเฉาเซวียนยังคงกินอย่างตั้งอกตั้งใจ
สายตาของบัณฑิตรอบข้างที่มองมาเปลี่ยนจากรังเกียจเป็นมองเรื่องสนุก
“คนผู้นี้คิดว่าที่นี่เป็นงานเลี้ยงหรือไร?” คนที่นั่งเยื้องตรงข้ามพึมพำเสียงเบา
เฉาเซวียนทำเป็นหูทวนลม
เมื่อธูปใกล้หมด ผู้คนในโถงก็ทยอยวางพู่กัน
คนแรกที่ลุกขึ้นเป็นคุณชายหนุ่มหน้ากลม สวมชุดคลุมแพรลายดอกสีเขียวคราม เขาประสานมือคำนับผู้คนโดยรอบ พร้อมรอยยิ้มเปี่ยมไมตรี
“ขุยสวินไร้ความสามารถ ขอเริ่มต้นด้วยผลงานอันด้อยค่า เพื่อเชื้อเชิญผลงานล้ำค่า”
เฉาเซวียนได้ยินคนที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ กระซิบกับสหายว่า
“นั่นคือคุณชายรองแห่งจวนขุยอัน ผู้ว่าการเมืองเหอตง ได้ยินว่าฝีปากของเขาสามารถพูดให้คนตายฟื้นขึ้นมาได้ ในวงขุนนางเหอตงไม่มีใครที่เขาไม่รู้จัก”
ขุยสวินกระแอมเบา ๆ รอยยิ้มยังไม่จาง บทที่เขาขับขานคือคำประพันธ์ชุดหนึ่งชื่อ ‘ฉือกูเทียน·ขับขานท่านหญิงจิ้นหยาง’
กิ่งแรกแห่งขุนเขาธาราแดนเหนือ ไม่ชิงประชันกับท้อหลี่ในฤดูวสันต์
อาภรณ์แดงมิได้ลดทอนกลิ่นอายแห่งลมเมฆ มือขาวเรียวบัญชากองทัพนับแสน
ดวงดาวเป็นเกราะ จันทราเป็นธง สตรีไฉนต้องยอมบุรุษ
หากภายหน้ามีผู้ถามถึงการแต่งตั้งเป็นขุนนาง จงจดจำครั้นควบม้าอยู่ริมแม่น้ำเฝิน
เฉาเซวียนพยักหน้าในใจ บทนี้แต่งได้ดีจริง ๆ โดยเฉพาะวรรคสามและสี่ ถ่ายทอดทั้งฐานะของท่านหญิงจิ้นหยางและมืออันอ่อนนุ่มของสตรีออกมาได้อย่างมีชีวิตชีวา
สวีเจิ้งลูบเคราพลางพยักหน้า หานเจากับหวังเหยี่ยนสบตากัน แม้ไม่ได้เอ่ยวาจา แต่สีหน้าชื่นชมก็ชัดเจนยิ่ง
ต่อมาก็มีคนลุกขึ้นอีกสามคน คนหนึ่งรูปร่างผอมสูงขับขานบทกวีห้าพยางค์ต่อวรรค เนื้อหาธรรมดาเป็นแบบแผน อีกคนสวมเสื้อเทาแต่งบทกวีสั้นยาว เนื้อหาเรียบเรื่อย
ส่วนคนรูปร่างสูงใหญ่ขับขานบทกวีเจ็ดพยางค์ต่อวรรค วรรคสองสุดท้ายที่ว่า “อย่ากล่าวว่าสตรีไร้ใจกล้าดุจกระบี่ ปรารถนาชูทวนยาวย่ำธารน้ำแข็ง” ยังพอมีความห้าวหาญของแดนเหนืออยู่บ้าง น่าเสียดายที่ยกถ้อยคำเก่ามาใช้จนคุ้นหูเกินไป จึงไม่ทำให้ผู้ใดตื่นตะลึง
“นั่นคือหลี่เหยียน บุตรโดยตรงของท่านผู้บัญชาการหลี่” คนข้าง ๆ กระซิบอีกครั้ง “ได้ยินว่าเติบโตในชายแดนเหนือ ตั้งแต่เด็กติดตามทหารชายแดนลาดตระเวน ฝีมือยิงธนูและขี่ม้าเหนือกว่าคนในโถงนี้เกินครึ่ง เพียงแต่ฝีมือพู่กันยังขาดอยู่บ้าง”
หลังหลี่เหยียนกลับไปนั่ง สีหน้าก็มิได้หดหู่ ตรงกันข้าม เขาหันไปหัวเราะกับคนข้างกาย เผยฟันขาวเป็นแถว
ถัดมาคือคุณชายลู่ เฉาเซวียนมีความประทับใจต่อเขาอยู่บ้าง เมื่อลุกขึ้น เขามิได้มองผู้ใด เพียงประสานมือไปทางที่นั่งประธาน แล้วขับขานบทกวีสี่วรรค
‘วสันต์วันหนึ่งแห่งจิ้นหยาง มอบแด่ท่านหญิง’
สายน้ำจิ้นไหลบูรพาแล้วมิหวนคืน วสันต์โชยผ่านด่านเยี่ยนเหมินกี่ครา
ผู้ใดกล่าวว่าสตรีไร้ปณิธานอันเลิศล้ำ? เพียงขี่ม้าหนึ่งตัวหวนคืนจากแผ่นดินไกลพันลี้
บทกวีสี่วรรคสั้น ๆ ไม่พรรณนาฟุ่มเฟือย ไม่ประดับถ้อยคำเกินจำเป็น
“คุณชายลู่จ้านแห่งจวนผู้ว่าการลู่ช่างสุขุมมั่นคงจริง ๆ” บัณฑิตวัยกลางคนที่กล่าวก่อนหน้านี้ทอดถอนใจเสียงเบา “บทกวีนี้ดูคล้ายไม่คิดประชัน ทว่าเจ็ดคำ ‘ขี่ม้าหนึ่งตัวหวนคืนจากแผ่นดินไกลพันลี้’ กลับพลิกอารมณ์อย่างคาดไม่ถึง ยิ่งกว่าบทของขุยสวินเสียอีก”
“คุณชายลู่เป็นเช่นนี้เสมอ ไม่แย่งชิงความโดดเด่น ทว่ามักเอ่ยถ้อยคำสำคัญในจุดชี้ขาด”
หวังเหยี่ยนยังเอ่ยชมว่า “บทกวีของคุณชายลู่มีท่วงทำนองโบราณ ไม่ปรุงแต่ง ไม่ประดิดประดอย นับเป็นผลงานชั้นยอด”
ลู่จ้านค้อมกายคำนับอย่างเรียบเฉย ก่อนกลับไปนั่งที่เดิม สีหน้ามิได้แสดงความยินดีมากนัก
จากนั้นก็มีคนลุกขึ้นอีกคน
คนผู้นั้นมีรูปร่างไม่สูงนัก ทว่าแผ่นหลังตั้งตรง เขาผูกเอวด้วยสายคาดเรียบง่ายเพียงเส้นเดียว นอกเหนือจากนั้นทั่วกายไม่มีสิ่งใด ทว่าความเรียบง่ายนี้เองกลับทำให้คุณชายที่สวมอาภรณ์แพรหรูหราทั้งโถงดูด้อยลงไปถนัดตา
เฉาเซวียนกำลังคิดว่าเป็นบุตรหลานบ้านใด ก็ได้ยินคนที่นั่งข้าง ๆ กระซิบว่า
“นั่นคือเว่ยผิงแห่งตระกูลเว่ยจิ้นหยาง ท่านอาของเขารับราชการอยู่ในกรมคลังที่ซ่างอัน ดูแลเงินทองและเสบียงทั่วหล้า...”
แม้ตระกูลเว่ยมีพื้นเพเป็นพ่อค้า แต่ด้วยการดำเนินกิจการสืบต่อมาหลายชั่วคน จึงก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในตระกูลใหญ่แห่งจิ้นหยาง ยามนี้เว่ยเฟิงยังได้กุมดูแลเงินทองและเสบียงทั่วหล้าในราชสำนัก ทำให้ชื่อเสียงรุ่งโรจน์ทัดเทียมตระกูลเวินซึ่งเป็นตระกูลขุนนางเก่าแก่
ยังกล่าวไม่ทันจบ เว่ยผิงก็เริ่มเอ่ยบทประพันธ์ ‘หลินเจียงเซียน’ แล้ว