“เจ้าว่าอะไรนะ?” พระสนมฉุนแผดเสียง ดวงตาแดงก่ำ
คราแรกนางเพียงเปิดผ้าห่อตัวเด็กขึ้นดูแวบหนึ่ง ตอนนั้นยังนึกแปลกใจว่าเหตุใดเด็กคนนี้จึงว่าง่ายนัก ไม่ร้องไห้เลยหรือ?
ไม่นานนัก แม่นมทำคลอดก็อุ้มองค์ชายไปให้เซียวเจ๋อดู พร้อมกราบทูลว่าพระสนมฉุนบีบคอองค์ชายจนสิ้นพระชนม์ ทั้งยังพุ่งศีรษะชนเสาจนตายตามไปอีกด้วย
เหวินชิงร่ำไห้จนหมดสติในทันใด บนลำคอของเด็กมีรอยนิ้วโป้งยาวประมาณหนึ่งนิ้ว หลักฐานทุกอย่างเชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์แบบ พระสนมฉุนต้องตายเป็นแน่
เซียวเจ๋อชักกระบี่ออกมาหมายสังหารพระสนมฉุนทันที แต่แม่นมคนสนิทข้างกายนางกลับเข้ามาขวางกระบี่แทน จบชีวิตลงด้วยคมกระบี่ของเซียวเจ๋อ
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นทำให้เซียวเจ๋อสงบสติอารมณ์ลงในที่สุด เมื่อสองปีก่อนชนเผ่าป่าเถื่อนรุกราน เสื้อกันหนาวของเหล่าทหารแนวหน้าก็ยังต้องอาศัยฮูหยินเจิ้งจัดหาให้
เซียวเจ๋อลงมือเฆี่ยนตีพระสนมฉุน เจิ้งหรูเอ๋อร์ด้วยตนเอง ถึงขั้นตีจนขาหัก ทำให้นางไม่อาจร่ายรำได้อีก ก่อนจะส่งนางเข้าตำหนักเย็น
พระสนมฉุนอยู่ในตำหนักเย็นแห่งนี้ ขาพิการทั้งยังอดทนต่อความเจ็บปวด ร่ายรำท่วงท่าพิกลทุกวัน ติดต่อกันถึงเจ็ดร้อยสามสิบวันคืน
บัดนี้หยงหนิงกลับบอกนางว่า ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นนางบริสุทธิ์เพียงใด
พระสนมฉุนหอบหายใจถี่ เสียงสั่นเครือ
“ข้า... ข้า...”
หยงหนิงยังคงชงชาให้นาง “สองปีมานี้ ท่านได้รับข่าวคราวจากตระกูลเจิ้งบ้างหรือไม่?”
สีหน้าของพระสนมฉุนฉายแววตื่นตระหนก หัวใจเต้นแรง
หยงหนิงเผยสีหน้าเลื่อมใส ประคองถ้วยหยกด้วยสองมือ แล้วเทน้ำชาจากถ้วยลงบนพื้น
“ถ้วยนี้ขออุทิศแด่มารดาของท่าน!”
“ฮูหยินเจิ้ง มารดาของท่าน เป็นสตรีผู้กล้าหาญอย่างแท้จริง เมื่อสองปีก่อนชนเผ่าป่าเถื่อนรุกราน นางนำเสื้อกันหนาวและเสบียงไปส่งถึงชายแดนด้วยตนเอง ช่วยคลี่คลายความเดือดร้อนของเหล่าทหาร”