「หลายวันมานี้ น้องหนิงผินดูแลฮ่องเต้อย่างเหน็ดเหนื่อย สมควรได้รับรางวัล!」
ฮองเฮาแซ่หวังแย้มพระสรวลอ่อนโยน ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าซูบซีดกลับชวนให้รู้สึกเย็นเยียบคล้ายมีไอผีสางแผ่ซ่าน
ชิวอวิ้นยิ้มพลางยกถาดใบหนึ่งออกมา คราวนี้สิ่งที่วางอยู่บนถาดมิใช่กำไลหยกธรรมดาที่เอาไว้ตบตาผู้คน หากเป็นกำไลหยกโลหิตสีแดงสดทั้งวง หายากยิ่งนัก บนกำไลสลักลวดลายดอกหางหงส์นูนเด่น ดูแปลกตาอยู่บ้าง
หัวใจหยงหนิงกระตุกวูบ มิได้รู้สึกยินดีหรือภาคภูมิใจแม้แต่น้อย
กำไลที่ฮองเฮาประทานให้วงนี้ งดงามก็จริง ทว่าสวมใส่แล้วชวนให้ลำบากใจ!
เพียงถ้อยคำไม่กี่คำกลับผลักนางให้ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับทุกคน นี่มิใช่การสร้างศัตรูแล้วจะเป็นสิ่งใด?
เซียวกุ้ยเฟยเป็นคนแรกที่สีหน้าบึ้งตึงลง 「หึ! พวกเรามีเสน่ห์ยั่วยวนเช่นน้องหนิงผินเสียที่ไหนเล่า ย่อมไม่ได้รับรางวัลจากพี่ฮองเฮาอยู่แล้ว」
ฮองเฮาแซ่หวังแย้มยิ้มเจื่อน 「ปากของเจ้านี่นะ! ข้าเองก็ร้อนใจแทนฮ่องเต้ ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์มานานกว่าห้าปีแล้ว นอกจากองค์หญิงน้อยข้างกายเหมยเฟย พวกเจ้าเคยให้กำเนิดโอรสธิดาแก่ฮ่องเต้บ้างหรือไม่?」
เซียวกุ้ยเฟยพลันสีหน้าหม่นหมองลง เมื่อเอ่ยถึงวังหลังต้าฉี ผู้ที่ได้รับความโปรดปรานมากที่สุดก็คือนาง
ก่อนกุ้ยเฟยเหวินจะเป็นที่โปรดปราน ฮ่องเต้ก็ทรงทะนุถนอมนางไว้ในอุ้งพระหัตถ์แล้ว ถึงกระนั้นครรภ์ของนางกลับไม่เป็นใจ ไม่รู้ดื่มยาบำรุงครรภ์ไปตั้งเท่าไร ท้ายที่สุดก็ยังไม่มีบุตร
ต่อให้ได้ให้กำเนิดองค์หญิงสักพระองค์เหมยเฟยผู้ไม่แก่งแย่งชิงดีก็คงจะดี!
นับแต่ฮองเฮาแซ่หวังสูญเสียพระโอรสองค์โตเมื่อสามปีก่อน วังหลังก็ไม่มีพระโอรสถือกำเนิดขึ้นอีกเลย
เซียวกุ้ยเฟยสีหน้าเย็นชา ก่อนจะปิดปากนิ่งเงียบ
หยงหนิงลุกขึ้นคารวะฮองเฮาแซ่หวัง อีกฝ่ายหยิบกำไลหยกโลหิตบนถาดขึ้นมา จับมือหยงหนิงอย่างแผ่วเบาแล้วสวมกำไลลงบนข้อมือของนาง