เสบียง 27 หน่วย
ฟังดูเหมือนจะเยอะไปหน่อยนะ?
เซียนเต่าลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า「พี่ชาย ฉันมีข่าวจะบอก แลกกับการคิดค่านายหน้าน้อยลงหน่อยได้ไหม? รับรองว่าข่าวนี้มีคนรู้น้อยมาก!」
เซียนเต่าพูดต่อว่า「แน่นอนว่าฉันไม่ได้คิดจะเอาเปรียบนาย หรือคิดว่านายไม่ควรได้ส่วนแบ่งนะ ค่าธรรมเนียมไข่เซอร์ไพรส์จากหีบเสบียงที่นายเปิดได้ นายก็ควรได้รับอยู่แล้ว แค่ฉันกินจุไปหน่อย เสบียงอาหารที่หาได้มีจำกัด เสบียงหนึ่งชุดไม่พอให้ฉันกินแม้แต่มื้อเดียว ฉันเลยอยากกักตุนอาหารไว้เยอะ ๆ แต่นายไม่เหมือนฉัน」
สำหรับเขา การไม่มีอาหารหลักกินก็ทรมานมากพอแล้ว
น้ำหนึ่งขวดกับเค้กสตรอว์เบอร์รีหนึ่งชิ้น แค่พอประทังพลังงานที่ร่างกายต้องใช้ในแต่ละวันเท่านั้น สารอาหารอย่างอื่นไม่ได้รับเลย
พูดอีกอย่างก็คือ ของพวกนี้ช่วยให้เขามีชีวิตอยู่ได้ แต่ไม่อาจทำให้เขาใช้ชีวิตอย่างคนคนหนึ่งได้
ถ้าวันสิ้นโลกมาถึงแล้วต้องอดอยากทุกวัน เขายอมตายตั้งแต่ตอนนี้เสียยังดีกว่า
ซูเสี่ยวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยว่า「วันนี้หีบสมบัติสีหนึ่งกลายเป็นของหายากไปแล้ว นายกลัวว่าหีบสมบัติสีอื่นจะหายากตามไปด้วยหรือเปล่า?」
เพราะเธอเองก็เคยคิดถึงเรื่องนี้
ตอนนี้อาหารไม่ขาด ไม่ได้แปลว่าต่อไปจะไม่ขาด
วันนี้ทำให้หีบสมบัติสีเขียวหายไปได้ พรุ่งนี้ก็อาจทำให้หีบสมบัติสีขาวหายไปได้เหมือนกัน
ทรัพยากรธรรมชาติจะยังใช้ได้อีกแค่ 6 วัน หลังจากนั้นอาหารจะหายไปหรือหมดอายุ ไม่มีใครรู้
ถ้ามีเพียงหีบอาหารสีขาวที่ยังใช้ได้ตามปกติ นั่นถึงจะเป็นจุดเริ่มต้นของวันสิ้นโลกอย่างแท้จริง