ซูเสี่ยวมองอะไรไม่เห็นสักอย่าง เสียงลมหวีดหวิวจากเหนือศีรษะบ่งบอกว่าด้านนอกกำลังมีลมกระโชกแรงอย่างหนัก
【ยินดีด้วย คุณเข้าสู่บ้านปลอดภัยแล้ว เมื่ออยู่ในบ้านปลอดภัยครบ 1 ชั่วโมง จะผูกมัดบ้านปลอดภัยกับคุณ หากออกไปในระหว่างนี้ เวลาผูกมัดจะเริ่มนับใหม่ บ้านปลอดภัยจะเปิดให้ผู้รอดชีวิตคนอื่นเข้ามา】
【เวลาที่พายุเฮอริเคนจะพัดมาถึง: 36 นาที 28 วินาที】
มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะออกไป!
ในห้องใต้ดินมืดสนิทจนมองอะไรไม่เห็น โชคดีที่เธอสะพายกระเป๋ามาทำงานด้วย
ซูเสี่ยวเริ่มตรวจดูของในกระเป๋า
สมุดโน้ต กระดาษทิชชู น้ำหนึ่งขวด ไข่พะโล้ 2 ฟอง ขนมไหว้พระจันทร์ 2 ชิ้น แล้วยังมีนมอีกขวดที่เมื่อวานดื่มไม่ทัน แบตเตอรี่สำรองความจุสูงกับผ้าอนามัยครึ่งห่อ
ไม่เลวเลย
โทรศัพท์ในกระเป๋าส่งเสียงติ๊ง ๆ มีข้อความเข้ามา ไม่นึกเลยว่าที่บ้านปลอดภัยแห่งนี้จะมีสัญญาณด้วย
ข้อความมาจากกลุ่มบริษัท ผู้ดูแลแท็กพนักงานทุกคน: 「@ทุกคน วันนี้ทำงานตามปกติ ลงเวลาเข้างานตามเดิม มาสายหักเบี้ยขยัน」
ซูเสี่ยว: ……
ไอ้โง่นี่คงคิดว่านี่เป็นแค่ลมธรรมดาจริง ๆ สินะ!
ไม่นานก็มีเพื่อนร่วมงานถามขึ้นมา
「วันนี้ลมแรงจริง ๆ รถไฟฟ้าของฉันยังปลิวไปเลย ขอเลื่อนลงเวลาเข้างานสักชั่วโมงได้ไหม」
「ใช่ มาสายสักครึ่งชั่วโมงก็ได้ ตอนนี้ฉันใกล้ถึงบริษัทแล้ว แต่ระหว่างทางเกิดอุบัติเหตุ รถติดหนักมาก」
ผู้ดูแลรีบตอบกลับ: 「ถ้าพวกคุณออกจากบ้านก่อนครึ่งชั่วโมง เรื่องแบบนี้ก็ไม่เกิดขึ้นแล้วไม่ใช่หรือไง」
ซูเสี่ยวจิ๊ปาก ยังจะหวังให้หัวหน้ารู้จักเห็นใจพนักงานกระจอก ๆ อีกหรือไง?
เธอกำลังจะปิดโทรศัพท์ ก็เห็นว่ามีคนแท็กเธอ: 「@ซูเสี่ยว เมื่อกี้ฉันเห็นเธออยู่ ๆ ก็หายไปจากถนน เธอเจอบ้านปลอดภัยแล้วใช่ไหม」
ซูเสี่ยวเหลือบมอง คนที่พูดคือหยางไห่อี้
คำด่าหลุดจากปากเธอทันที
ซูเสี่ยวเป็นโปรแกรมเมอร์ หลังเรียนจบได้ครึ่งปีก็เข้าทำงานในบริษัทเกมแห่งหนึ่ง
ใคร ๆ ก็รู้ดีว่าโปรแกรมเมอร์เป็นยังไง
บริษัทเฮงซวยตอนรับสมัครบอกว่าทำงานเก้าโมงเช้าถึงหกโมงเย็น พักกลางวันหนึ่งชั่วโมง ส่วนวันหยุดสุดสัปดาห์ก็สลับกัน หยุดหนึ่งวันบ้างสองวันบ้าง เงินเดือนช่วงทดลองงาน 8,000 หยวน
ใครจะไปรู้ว่าพอเข้าไปทำงานได้วันที่สอง ก็โดนจับทำงานแบบ 996 อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เข้าบริษัทตั้งแต่แปดโมงครึ่งเช้า แทบทุกคนก็นั่งประจำที่กันหมดแล้ว
หลังหกโมงเย็นผู้ดูแลไม่กลับ พนักงานคนอื่นก็ไม่กลับเหมือนกัน ฝืนทำงานจนถึงสามทุ่ม ผู้ดูแลถึงค่อยทยอยกลับ
ซูเสี่ยวไม่ยอมตามน้ำ ตั้งแต่วันที่สามก็เก็บกระเป๋ากลับบ้านตรงเวลาหกโมงเย็น ลงเวลาออกงานตามปกติ หยางไห่อี้ถามว่าทำไมทุกคนทำงานล่วงเวลา มีแค่เธอที่ไม่ทำ
ซูเสี่ยวตอบไปว่า “เพราะฉันไม่ขาดเงินค่าล่วงเวลา งานที่ได้รับมอบหมายฉันทำเสร็จในเวลางานแล้ว”
หยางไห่อี้อายุสามสิบกว่า ความสามารถในการทำงานงั้น ๆ แต่ประจบเก่งเป็นที่หนึ่ง
เพราะเรื่องนี้เขาไปฟ้องหัวหน้าว่าเธอมีทัศนคติในการทำงานไม่เหมาะสม แถมเสนอให้รับเด็กฝึกงานอีกคนมาแทน
ใครจะรู้ว่าวันต่อมาโครงการเกมของบริษัทเกิดบั๊กใหญ่ บั๊กนี้ซ่อนอยู่มานาน โปรแกรมเมอร์ในบริษัทแก้ไม่ได้ สุดท้ายซูเสี่ยวลงมือถึงจัดการได้
ซูเสี่ยวเลยได้บรรจุเป็นพนักงานประจำแบบสบาย ๆ หลังบรรจุแล้วเงินเดือนขึ้นเป็น 12,800 หยวน มากกว่าหยางไห่อี้เสียอีก เขาเลยไม่ชอบหน้าเธอสารพัด
ตอนนี้ที่จงใจถามในกลุ่มก็เพราะเห็นเธอหายไปจากถนน อยากจะล้วงข้อมูลสินะ
ซูเสี่ยวไม่ตอบกลับ
เธอปิดวีแชต เปิดไฟฉายโทรศัพท์ส่องดูบ้านปลอดภัย
ห้องมีขนาดไม่ใหญ่ สูง 3 เมตร พื้นที่ราว 10 ตารางเมตร ไม่มีไฟ ผนังเป็นปูน ดูคล้ายห้องใต้ดิน สิ่งเดียวที่สะดุดตาคือคันบังคับสีแดงบนผนังตรงกลาง
ซูเสี่ยวเดินเข้าไปดู
คันบังคับขยับได้สี่ทิศทาง ทั้งขึ้น ลง ซ้าย และขวา ดูเหมือนจะเคลื่อนได้
เธอออกแรงเบา ๆ ดึงคันบังคับไปข้างหน้า—
ร่างกายเอียงวูบ ความรู้สึกชัดเจนมาก ราวกับห้องใต้ดินทั้งห้องเคลื่อนไปข้างหน้าเล็กน้อย แต่เพราะเธอปล่อยมือ จึงหยุดกะทันหันเหมือนเบรกอย่างแรง
ซูเสี่ยวรีบโยกคันบังคับอีกสองสามที ปัง—
ไม่รู้ว่าชนอะไรเข้า จึงเคลื่อนต่อไม่ได้ พอเงยหน้าขึ้นถึงเห็นแผนที่อิเล็กทรอนิกส์บนผนังตรงหน้า แผนที่กำลังสแกนพื้นที่โดยรอบในระยะ 1 กิโลเมตร โดยมีห้องใต้ดินเป็นจุดศูนย์กลาง
มีจุดสีแดงประปราย จุดสีแดงพวกนั้นหลบไม่ได้ ถ้าไปชนก็จะติด
ข้างกันยังมีคำอธิบาย
พื้นที่สีเทาคือพื้นดิน พื้นที่สีขาวคือโพรงว่างเปล่า พื้นที่สีน้ำเงินคือแหล่งน้ำ
บ้านปลอดภัยแห่งนี้เคลื่อนที่ได้เฉพาะบนพื้นที่สีเทา หากเจอพื้นที่สีน้ำเงินหรือสีขาวก็ต้องอ้อมไป
โทรศัพท์ดังติ๊ง ๆ อีกครั้ง มีคนแท็กซูเสี่ยว
ซูเสี่ยวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความยังมาจากกลุ่มบริษัท ผู้ดูแลแท็กสมาชิกทุกคน
เหวินหมิง: 「พวกคุณเจอบ้านปลอดภัยกันหรือยัง! ฉันมาบริษัทก่อนเวลาหนึ่งชั่วโมงครึ่ง แล้วเจออยู่ที่บริษัทหลังหนึ่ง @ทุกคน」
เหวินหมิงเป็นฝ่ายบุคคลของบริษัท ขี้เหนียวสุด ๆ
ตอนซูเสี่ยวมาสมัครงาน เขาต่อรองเงินเดือนขั้นต่ำของเธออยู่นั่นแหละ
แต่ประวัติการทำงานของซูเสี่ยวถึงจะไม่ถึงกับยอดเยี่ยมระดับโลก ก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ เงินเดือนพื้นฐาน 10,000 หยวนคือขั้นต่ำที่เธอยอมรับ ไม่อย่างนั้นอยู่บ้านรับงานเสริมยังจะดีกว่า
ผู้ชายที่ถือว่าบริษัทเป็นบ้านของตัวเอง ตอนนี้ยังจะขยันขันแข็งแข่งกับคนอื่นอีก ไม่รู้จักเอาตัวเองออกจากวงจรพนักงานกระจอก ๆ แบบนี้ คงช่วยอะไรไม่ได้แล้ว!
หลิวอวิ๋น: 「บ้านปลอดภัยน่าจะให้คนเข้าไปได้เยอะนะ ไม่งั้นให้พวกเราเข้าไปหลบสักพักได้ไหม」
กัวเจียเจีย: 「ฉันก็เดินหาทั่วบริษัทแล้ว ไม่เห็นมีบ้านปลอดภัยเลย พี่เหวินอยู่ที่ไหนกันแน่」
เหวินหมิง: 「คงไม่ดีมั้ง เขาบอกว่าฉันต้องอยู่ข้างในครบหนึ่งชั่วโมงถึงจะผูกมัดบ้านปลอดภัยได้ ตอนนี้ออกไปไม่ได้」
หลิวอวิ๋น: 「บ้านปลอดภัยหนึ่งหลังอยู่ได้แค่คนเดียวเหรอ」
เหวินหมิง: 「แต่มันไม่ค่อยใหญ่」
หลิวอวิ๋น: 「ให้เข้าไปหลายคนก็ดีกว่าอยู่คนเดียวนะ พี่เหวิน ให้พวกเราเข้าไปเถอะ ลมแรงขนาดนี้ น่ากลัวชะมัด」
คุณหวัง: 「@เหวินหมิง อยู่ที่ไหน」
เหวินหมิง: 「รอสักครู่ครับคุณหวัง ผมจะทักแชตส่วนตัวไป」
ไอ้โง่
เห็นชัด ๆ ว่านี่ไม่ใช่ไต้ฝุ่นธรรมดา
ถ้าวันสิ้นโลกมาถึงจริง ๆ ผู้รอดชีวิตที่ได้บ้านปลอดภัยก็ชิงความได้เปรียบไปก่อน ใครบ้างจะไม่อิจฉาตาร้อน?
ในเวลาแบบนี้ยังคิดแต่จะเอาใจหัวหน้า ต่อให้มีความสามารถช่วยคนอื่น ก็คงไม่มีปัญญาช่วยตัวเองหรอก
ซูเสี่ยวสำรวจห้องใต้ดินต่อ
เหนือห้องใต้ดินมีช่องคล้ายช่องระบายอากาศ พอสัมผัสก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา—
【ระยะเวลาที่มีออกซิเจน: 23 ชั่วโมง 33 นาที 12 วินาที】
เป็นตัวนับถอยหลัง
ถึงของสิ่งนี้จะเป็นบ้านปลอดภัย แต่ก็ต้องเติมออกซิเจนด้วย
นอกจากนั้น พอสัมผัสทางออกของห้องใต้ดิน ก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาเช่นกัน—
【ภัยพิบัติพายุเฮอริเคนระดับ 20 กำลังจะมาถึง บ้านปลอดภัยยังไม่ได้ผูกมัด ยืนยันออกจากบ้านหรือไม่】
ไม่อยู่แล้ว
ข้างนอกอันตรายเกินไป
หลังสำรวจทั่วทุกซอกทุกมุมของห้องใต้ดินแล้วไม่พบข้อมูลอื่น ซูเสี่ยวก็นั่งพัก
ทันใดนั้น เสียงกระแทกอย่างรุนแรงก็ดังมาจากทางออกของบ้านปลอดภัย ราวกับมีใครใช้แรงมหาศาลทุบลงมา คนที่ไม่รู้คงคิดว่ามีคนเคาะประตู
ซูเสี่ยวเตรียมเดินไปดู
แต่พอเข้าใกล้ประตูห้องใต้ดิน ก็ได้ยินเสียงประกาศจากระบบ
【ภัยพิบัติพายุเฮอริเคนเริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ภัยพิบัติครั้งนี้จะดำเนินต่อเนื่องเป็นเวลา 8 ชั่วโมง ผู้รอดชีวิตที่อยู่ในบ้านปลอดภัยจะไม่ได้รับผลกระทบด้านลบใด ๆ จากภัยพิบัติระหว่างที่มันกำลังเกิดขึ้น ส่วนผู้รอดชีวิตคนอื่น ๆ ขอให้พยายามเอาชีวิตรอด】