【บ้านปลอดภัยระดับ 1 (เจ้าของ: ซูเสี่ยว)】
【มิติ: 0/10】
【คลังเก็บของ: 0/10】
【ระยะเวลาที่มีออกซิเจน: 22 ชั่วโมง 58 นาที 38 วินาที】
【อุณหภูมิภายใน: 21 องศา】
ข้อมูลมีเพียงสั้น ๆ ไม่มีอะไรเป็นประโยชน์นัก แต่เห็นระยะเวลาที่มีออกซิเจนได้
เมื่อนำมาประกอบกับข้อความที่อาหลีตัวน้อยส่งมาทางโทรศัพท์เมื่อครู่
ประโยคสุดท้ายที่อีกฝ่ายใช้ตรวจสอบ น่าจะต้องการยืนยันว่าอีกฝ่ายผูกบ้านปลอดภัยไว้แล้วหรือไม่ โดยดูว่ารู้หรือเปล่าว่ามีระบบบ้านปลอดภัยที่ชื่อ “เสี่ยวโม่” อยู่
แต่ตอนนี้ซูเสี่ยวสงบสติอารมณ์ได้อย่างสิ้นเชิงแล้ว เธอไม่เลือกเข้ากลุ่มของอาหลีตัวน้อย
แม้ผู้รอดชีวิตที่เข้าไปจะมีบ้านปลอดภัยกันจริง ๆ มองเผิน ๆ ก็ไม่มีปัญหา ทุกคนต่างมีกัน จึงไม่มีใครคิดแย่งชิง
แต่ถ้ามีคนอื่นอยากช่วยผู้รอดชีวิตที่ไม่มีบ้านปลอดภัยให้ได้บ้านปลอดภัยมา แบบนั้นก็อันตรายไม่ใช่หรือ?
เธอเลิกดูโทรศัพท์ เก็บแรงและแบตเตอรี่ไว้ ก่อนหยิบไข่พะโล้ 2 ฟองจากกระเป๋ามากิน แล้วดื่มนม 1 ขวด
พอกินเสร็จ ความตึงเครียดก็คลายลงไปมาก สมองเริ่มปลอดโปร่งขึ้นเล็กน้อย
ไม่สิ ในเมื่อมีบ้านปลอดภัยอะไรนี่อยู่จริง ๆ อีก 8 ชั่วโมงจะเกิดภัยพิบัติอย่างอื่นขึ้นหรือเปล่า?
ไม่ได้ เธอจะนั่งรอความตายอยู่เฉย ๆ ไม่ได้ ห้องใต้ดินเคลื่อนย้ายได้ เธอต้องทำอะไรสักอย่าง
เธอนึกถึงผู้รอดชีวิตที่หลบเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ตใต้ดินเมื่อครู่
ซูเปอร์มาร์เก็ตต้องเติมสินค้าอยู่แล้ว โดยเฉพาะซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่แทบทุกแห่งมีคลังสินค้าใต้ดิน ไม่รู้ว่าจะบังคับห้องใต้ดินให้ไปหาคลังสินค้าข้างล่างได้หรือเปล่า
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดแผนที่ ปักหมุดไปยังซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้าจำเป็นที่ใหญ่ที่สุดในเมืองนี้ พอตรวจสอบทิศทางแล้ว ซูเสี่ยวก็จับคันบังคับอีกครั้ง
ผ่านไปกว่า 30 นาที ในที่สุดซูเสี่ยวก็ควบคุมการบังคับได้คล่อง สามารถขยับห้องใต้ดินหลบเลี่ยงบ้านปลอดภัยเหล่านั้นและพื้นที่ที่เข้าไปไม่ได้อย่างลื่นไหล พร้อมกับโผล่หน้าออกไปตรวจดูสภาพพื้นดินเป็นระยะ
ตอนที่ด้านนอกประตูห้องใต้ดินอยู่ในเขตภัยพิบัติ เมื่อเธอแตะประตูห้องใต้ดินก็จะมีข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา:【ขณะนี้ลมด้านนอกบ้านปลอดภัยมีความแรงระดับ 20 กำลังเผชิญพายุไต้ฝุ่นระดับภัยพิบัติ ไม่สามารถเปิดประตูได้】
หากด้านนอกประตูห้องใต้ดินอยู่ในเขตปลอดภัย ข้อความแจ้งเตือนจะเปลี่ยนเป็น:【ภายในรัศมี 50 เมตรจากบ้านปลอดภัย มี/ไม่มีผู้รอดชีวิตคนอื่น】
ถ้ามีคน ซูเสี่ยวจะไม่ออกไปแน่นอน
ถ้าไม่มี เธอถึงจะโผล่หน้าไปดู
กว่าจะจอดห้องใต้ดินไว้ในเขตคลังสินค้าใต้ดินของซูเปอร์มาร์เก็ตได้ ซูเสี่ยวก็เหนื่อยแทบแย่ ยากกว่าการจอดรถเข้าซองเสียอีก
ซูเปอร์มาร์เก็ตสินค้าจำเป็นที่ใหญ่และมีของครบครันที่สุดในเมืองนี้ เปิดตั้งแต่ 10 โมงครึ่งเช้าจนถึงเที่ยงคืน หลัง 2 ทุ่ม ผักสดจะเริ่มลดราคา สินค้าที่ขายก็มีแต่แพ็กใหญ่ มาซื้อครั้งเดียวก็มีของพอให้ซูเสี่ยวกินได้ครึ่งเดือน คุ้มค่ามาก
พายุไต้ฝุ่นเมื่อเช้าน่าจะเริ่มตั้งแต่ 8 โมง ตอนนี้ซูเปอร์มาร์เก็ตแห่งนี้คงไม่มีพนักงานอยู่แล้ว
เธอแตะทางออก แล้วข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาตามคาด:【ภายในรัศมี 50 เมตรจากทางออกไม่มีผู้รอดชีวิตคนอื่น】
ค่อยโล่งใจหน่อย
ซูเสี่ยวรีบออกไปทันที
【คุณออกจากบ้านปลอดภัยแล้ว หลังจากคุณออกไป บ้านปลอดภัยห้องใต้ดินจะไม่สามารถเคลื่อนย้ายติดตามคุณได้ โปรดจำตำแหน่งทางเข้าบ้านปลอดภัยไว้ ช่องทางเก็บสิ่งของของบ้านปลอดภัยจะถูกเก็บไว้ในรูปแบบรอยสักบนฝ่ามือซ้ายของคุณ สิ่งของที่ฝ่ามือซ้ายสัมผัสจะถูกเก็บเข้าบ้านปลอดภัยได้ ทรัพยากรธรรมชาติใช้พื้นที่ในบ้านปลอดภัยได้สูงสุด 80% โปรดอย่าเก็บเกิน】
แขนรู้สึกร้อนวาบ รอยสี่เหลี่ยมสีดำปรากฏขึ้นบนฝ่ามือซ้ายของซูเสี่ยว
เธอไม่ลังเลอีกต่อไป เปิดไฟฉายจากโทรศัพท์ แล้วรีบค้นหาสิ่งของในคลังสินค้าใต้ดิน
คลังสินค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่แบ่งพื้นที่ไว้อย่างชัดเจน ทั้งโซนของใช้ในชีวิตประจำวัน โซนเครื่องอาบน้ำ โซนอาหารสดแช่แข็ง โซนขนม และโซนเครื่องดื่ม สิ่งแรกที่ซูเสี่ยวทำคือหาน้ำ น้ำคือแหล่งกำเนิดชีวิต
ทันทีที่มือซ้ายแตะน้ำ ข้อความแจ้งข้อมูลสิ่งของก็ปรากฏขึ้น——
【ทรัพยากรธรรมชาติ อายุการเก็บรักษา 7 วัน】
มีอายุการเก็บรักษาด้วยหรือ?
ซูเสี่ยวรีบตรวจดูทีละอย่าง
เป็นอย่างที่คิด อาหารทุกชนิดแสดงว่าเป็นทรัพยากรธรรมชาติ มีอายุการเก็บรักษาเพียง 7 วัน
เฟอร์นิเจอร์ไม่มีวันหมดอายุ แต่มีค่าความทนทาน หากค่าความทนทานลดเหลือ 0 ก็จะเสียหาย ใช้งานต่อไม่ได้
ผ้าปูที่นอน ผ้าห่ม ที่นอน เสื้อผ้า และสิ่งทออื่น ๆ ไม่มีวันหมดอายุ ใช้ได้นาน แต่ไม่มีคุณสมบัติต้านทานวันสิ้นโลก
ของใช้ในชีวิตประจำวันและเครื่องใช้ไฟฟ้าล้วนเป็นของใช้สิ้นเปลือง ใช้หมดแล้วก็หมดสภาพ
ถ้าอาหารไม่มีวันหมดอายุ ในพื้นที่ 10 ตารางเมตรของห้องใต้ดิน เธอคงใช้พื้นที่อย่างน้อย 9 ตารางเมตรเก็บอาหาร ต่อให้นอนบนอาหารและน้ำก็ยังได้!
ข้อมูลนี้ทำให้ซูเสี่ยวเลิกคิดจะกักตุนอาหารจำนวนมาก เธอตัดสินใจเก็บของใช้ในชีวิตประจำวันกับเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ใช้แล้วหมดไปแทน
เธอไม่เลือกเฟอร์นิเจอร์ เพราะกินพื้นที่มาก แถมยังมีค่าความทนทาน พอค่าความทนทานลดเหลือ 0 ก็จะหายไปเหมือนอาหารอยู่ดี
เธอโยนน้ำเข้าไปในห้องใต้ดินหลายสิบลัง พร้อมหม้อไฟอุ่นเอง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป และขนมจุกจิกที่อยากกิน พอมีของพอให้ซูเสี่ยวกินได้ 2 เดือน ก็มีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้น
【มิติ: 1/10】
จากนั้นซูเสี่ยวก็ไปเลือกเตียงโซฟาพับได้ในโซนเฟอร์นิเจอร์ ยาว 2 เมตร กว้าง 1 เมตร สูง 0.5 เมตร เป็นแบบสองชั้น กางออกได้ จะนั่งหรือนอนก็ได้
เธอยังหยิบโต๊ะตัวเล็กมาอีกตัว เอาไว้กินข้าว
เฟอร์นิเจอร์แค่ 2 ชิ้นนี้ก็ทำให้พื้นที่ที่ใช้เพิ่มเป็น 2/10 แล้ว
จากนั้นเธอไปกวาดเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ใช้แล้วหมดไป เชื้อเพลิง และของใช้ในชีวิตประจำวันในโซนเครื่องใช้ไฟฟ้ามาอีกกอง ของพวกนี้กินพื้นที่ก็จริง แต่ทั้งหมดบรรจุอยู่ในกล่องกระดาษ ซูเสี่ยวไม่มีเวลามาแกะทีละกล่อง จึงเก็บเข้าบ้านปลอดภัยไปพร้อมกันเลย
ตอนเดินผ่านโซนชุดชั้นในที่มืดมิด เธอสังเกตเห็นแสงสีขาววูบไหวตรงหัวมุม
ซูเสี่ยวกำไม้เบสบอลที่หยิบมาจากโซนอุปกรณ์กีฬาแน่นทันที แล้วเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง พอเลี้ยวหัวมุมก็เห็นกล่องประหลาดใบหนึ่ง หน้าตาเหมือนหีบสมบัติโจรสลัดในเกม ทั้งตัวเปล่งแสงสีขาว บนหัวมีข้อความแสดงว่า
【หีบสมบัติระดับ 1】
ซูเสี่ยวเอื้อมมือออกไป
หีบสมบัติเลือกเก็บเข้าบ้านปลอดภัยโดยตรงหรือเปิดตรงนั้นก็ได้ หีบสมบัติใบแรก เธอต้องเปิดดูแน่นอนว่าข้างในมีอะไร
แต่ก็ไม่ได้มีอะไรน่าตื่นเต้นนัก ข้างในมีน้ำแร่ 1 ขวดกับช็อกโกแลตแท่ง 1 แท่ง
แต่ข้อความแจ้งเตือนที่ดังขึ้นข้างหูซูเสี่ยวทำให้เธอตกใจอยู่บ้าง
【ตรวจพบว่าคุณเป็นผู้รอดชีวิตคนแรกที่เปิดหีบสมบัติสีขาวในวันสิ้นโลก จึงเปิดใช้งานโบนัสลับของหีบสมบัติ นับจากนี้ หีบสมบัติสีขาวทุกใบที่คุณพบในวันสิ้นโลกจะให้รางวัลเป็นสองเท่า】
มีโบนัสลับด้วยหรือ!
แต่ซูเสี่ยวไม่มีเวลามาดีใจ เพราะคำพูดนี้หมายความว่าทุกวัน “นับจากนี้” อาจเป็นวันสิ้นโลกทั้งหมด
อาหารในหีบสมบัติกลายเป็นสองเท่า แถมไม่มีวันหมดอายุ หลังซูเสี่ยวเก็บน้ำ 2 ขวดกับช็อกโกแลต 2 แท่งเข้าไปในห้องใต้ดิน หีบสมบัติก็หายไป ขณะเดียวกันช่องที่ใช้ในคลังเก็บของของบ้านปลอดภัยก็เปลี่ยนไป
【คลังเก็บของ: 2/10 (น้ำดื่ม 500 มิลลิลิตร*2, ช็อกโกแลตแท่ง*2)】
สรุปคือทรัพยากรธรรมชาติใช้พื้นที่ แต่ไม่มีคุณสมบัติพิเศษ แถมอาหารยังมีวันหมดอายุ
ส่วนทรัพยากรในหีบสมบัติใช้พื้นที่ในคลังเก็บของของบ้านปลอดภัย และซ้อนรวมกันได้
ดังนั้นเสบียงที่ควรเก็บจริง ๆ คือเสบียงวันสิ้นโลกในหีบสมบัติ!
ซูเสี่ยวลงมือทันที เธอเดินวนในคลังสินค้าใต้ดินขนาดมหึมาจนเกือบหลงทาง แต่ไม่คิดเลยว่าต่อให้ยัดของในห้องใต้ดินจนเต็ม 80% ก็ยังไม่เจอหีบสมบัติใบที่สอง
ดูท่าหีบสมบัติจะหาไม่ได้ง่าย ๆ แต่ห้องใต้ดินเคลื่อนย้ายได้ เธอเตรียมเปลี่ยนไปหาในที่อื่น