ภายในห้องทำงาน หลินฝานหลับตาบำเพ็ญวิชา เตรียมฝ่าด่าน
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาลืมตา “เชิญเข้ามา”
เมื่อประตูเปิดออก พอเห็นคนที่มา หลินฝานก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว “คุณมาทำอะไร”
“หลินฝาน ฉัน... ฉันมาขอโทษคุณ ฉันผิดไปแล้ว เรากลับมาคืนดีกันได้ไหม”
โจวหรูทำท่าน่าสงสาร ไม่เหลือความหยิ่งผยองเหมือนก่อนอีกแล้ว
“คืนดีเหรอ ของที่โยนลงถังขยะไปแล้ว คุณจะหยิบกลับมาอีกไหมล่ะ? ฉันไม่ทำหรอก”
หลินฝานเอ่ยเสียงเย็นชา แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“โจวหรู สรุปคุณต้องการอะไรกันแน่”
“ฉัน... ไม่คืนดีก็ได้ ตอนนี้ฉันถูกไล่ออกแล้ว ไม่เหลืออะไรเลย”
เมื่อเห็นว่าการเรียกร้องความสงสารใช้ไม่ได้ผล โจวหรูก็ยอมเปิดไพ่ตาย
“ฉันได้ยินว่าคุณผ่าหินดิบได้หยกม่วงหลวงมูลค่าหลายร้อยล้าน ฉันอยู่เคียงข้างคุณผ่านวันยากลำบากมาตั้งหลายปี คุณต้องแบ่งให้ฉันครึ่งหนึ่ง”
“อะไรนะ?”
หลินฝานคิดว่าตัวเองคงฟังผิดไป
“ฉันบอกว่า หยกที่คุณผ่าออกมาต้องแบ่งให้ฉันครึ่งหนึ่ง”
โจวหรูพูดซ้ำอีกครั้ง
“เหอะ...”
หลินฝานเชื่อแล้วว่าเวลาเจอเรื่องที่ทำให้พูดไม่ออกสุดขีด คนเราหัวเราะออกมาได้จริง ๆ
“โจวหรู คนเราไม่มียางอายก็ได้ แต่อย่าหน้าด้านให้มันมากนัก!”
“ถ้าอย่างนั้น หลายปีมานี้ที่ฉันนอนกับคุณก็เสียเปล่าสินะ?”
ขณะที่โจวหรูยังตื๊อไม่เลิก เสิ่นชิงก็เดินเข้ามาจากด้านนอก
“ประธานเสิ่น...”
พอเห็นเสิ่นชิง โจวหรูก็หดตัวลงไปสามส่วนโดยไม่รู้ตัว
“ทำไมคุณยังไม่ไปอีก”
เสิ่นชิงเอ่ยเสียงเย็น
“อ้อ แล้วก็อย่ามาตื๊อหลินฝานอีก เขาเป็นคนของฉันแล้ว!”