“ไม่ต้องปลอบฉันหรอก เรื่องมันผ่านไปแล้ว”
หลินฝานส่ายหน้าเบา ๆ
“คุยเรื่องงานกันดีกว่า ถ้าฉันไปทำงานที่ชิงเชิงเมือง ฉันทำอะไรได้บ้าง?”
เสิ่นชิงแอบยิ้มในใจ เธอมองคนไม่ผิดจริง ๆ ผู้ชายคนนี้ให้ความสำคัญกับมิตรภาพ มีความรับผิดชอบ และไม่หนีปัญหา
“ฉันจ้างคุณเป็นที่ปรึกษาด้านพนันหิน เงินเดือนประจำปีสิบล้าน หยกที่ผ่าออกมาได้มีค่าคอมมิชชันเพิ่มให้ ไม่ต้องเข้าออฟฟิศ ไม่มีข้อบังคับอะไร ทำงานได้อย่างอิสระเต็มที่”
มุมปากหลินฝานกระตุกแรง สีหน้าดูประหลาด
เงินเดือนปีละสิบล้าน ไม่ต้องไปทำงาน ไม่มีข้อผูกมัด...
นี่มันจ้างที่ปรึกษาตรงไหนกัน ชัด ๆ ว่าเลี้ยงดูอย่างโจ่งแจ้งเลยต่างหาก!
ข้าวนิ่มชั้นเลิศของแท้!
“หยกที่ผ่าออกมาจากหินดิบมูลค่าห้าสิบล้านวันนี้ ทั้งหมดเป็นของคุณ”
เสิ่นชิงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่ลงมืออย่างใจกว้าง
“ถ้าไม่ได้คุณเตือน ฉันคงติดกับจนขาดทุนยับเยิน แถมอาจทำให้บรรพบุรุษต้องเดือดร้อน...หินดิบพวกนี้ถือเป็นของขวัญขอบคุณจากฉันก็แล้วกัน”
แม้ตอนนี้หลินฝานจะมีทรัพย์สินไม่น้อยแล้ว แต่ก็ยังอดตกใจกับความใจกว้างของเธอไม่ได้ พอคิดดูอีกที เธอก็ใจกว้างมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เมื่อวานยังโยนเงินสามล้านให้เขาอย่างง่ายดาย
“ฉันไม่ได้ใช้หยกหรอก”
หลินฝานส่ายหน้า
“ที่คุณพูดเมื่อกี้ถูกแล้ว พลังเหนือธรรมชาติของฉันเกี่ยวข้องกับหยก พูดให้ถูกคือฉันแข็งแกร่งขึ้นได้ด้วยการกลืนกินพลังวิญญาณจากหยก พลังวิญญาณในหินดิบพวกนั้นถูกฉันดูดไปจนหมดนานแล้ว”