หลินฝานชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ใช่มั้ง เจอกันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?
“หลินฝาน ใครอนุญาตให้แกมาที่นี่!”
โจวหรูเดินฉับ ๆ มาหยุดตรงหน้าหลินฝาน ทั้งตกใจทั้งโกรธ
“ฉันจะมาที่นี่ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก”
หลินฝานกดคลื่นอารมณ์ในใจลง แล้วพูดเสียงเรียบ
“เกี่ยวอะไรกับฉันงั้นเหรอ?”
โจวหรูจ้องหลินฝาน แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและถากถาง
“หลินฝาน อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกมาทำอะไร! เมื่อวานฉันพูดชัดเจนแล้วว่าเราจบกัน จบกันเด็ดขาด! ต่อให้แกตามตื๊อไม่เลิกก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะทำให้ฉันดูถูกแก และรู้สึกว่าแกน่าขยะแขยง!”
หลินฝานมองโจวหรูด้วยสายตาเย็นชา เธอไม่ต่างอะไรจากตัวตลก!
“เมื่อวานแกไม่ได้ไล่ให้ฉันไสหัวไปหรือไง? ตอนนี้เสียใจแล้ว คิดจะมาขอคืนดีงั้นเหรอ? บอกไว้เลยว่าไม่มีทาง! ฉันบอกแกแล้วว่าเราสองคนอยู่กันคนละโลก ที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ที่แกควรโผล่มา รีบกลับไปลานผ่าหินสกปรกของแกซะ อย่ามาทำให้ที่นี่แปดเปื้อน!”
โจวหรูสังเกตเห็นสายตาของหลินฝาน ใจพลันกระตุกวูบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโกรธอับอาย ที่นี่คือบริษัทชิงเฉิง เธอไม่มีอะไรต้องกลัวเขา!
“โจวหรู อย่าสำคัญตัวผิดไป ฉันมาที่นี่ไม่ใช่เพราะแก”
หลินฝานค่อย ๆ ลุกขึ้น
“มีแต่แกที่เข้าทำงานบริษัทชิงเฉิงได้หรือไง? ฉันก็ทำได้เหมือนกัน”
“อะไรนะ? แก? เข้าทำงานบริษัทชิงเฉิง?”