คิดไปคิดมา เกาเยว่ก็ยังต้องอาย ๆ พูดออกไปว่า "ฉันเป็นสัตว์กินทั้งพืชและเนื้อ กินแต่เนื้อไม่ได้ ต้องกินราก ลำต้น เมล็ดพืช ผัก ผลไม้ด้วย ไม่งั้นจะป่วย"
"โดยเฉพาะผัก ถ้าไม่ได้กินผักเป็นเวลานาน ฉันจะ...อืม..."
เธอพูดติดขัด ต่อหน้าใบหน้าหล่อเหลาแต่เย็นชาแบบนี้ เธอไม่กล้าพูดคำว่า "ท้องผูก" ออกมาตรง ๆ จึงได้แต่อ้อม ๆ ว่า "จะท้องไส้ไม่สบาย แล้วก็ป่วย"
โม่หยาพยักหน้า หมายความว่ารับรู้แล้ว
"มีอะไรอีกไหม?"
"ยังมีอีก...ฉันนึกไม่ออกตอนนี้..." เกาเยว่เกาหัวและใบหน้า อยู่ดี ๆ ก็คิดไม่ออก แต่จู่ ๆ เธอก็สะดุ้ง แล้วรีบเสริมต่อ
"อ้อใช่! ฉันกลัวแมลงกัดมาก โดยเฉพาะตัวต่อ หนอนมีพิษ ตะขาบ อะไรพวกนั้น พวกคุณที่นี่อาจจะมีความต้านทาน แต่ฉันไม่ มี โดนกัดเข้าทีอาจจะตายได้เลย"
แม้แต่เห็บตัวเล็ก ๆ ก็เคยมีคนตายมาแล้ว
คิดถึงภัยเล็ก ๆ ที่อาจซ่อนอยู่ในหญ้า เธอก็เริ่มรู้สึกกลัวย้อนหลัง รีบตรวจดูตัวเองว่ามีแมลงอะไรไต่ขึ้นมาบนตัวหรือเปล่า
เห็บชอบอยู่ในทุ่งหญ้ามากที่สุด
โม่หยาได้ยินก็ค่อนข้างผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย "แมลงทั้งหลายกลัวกลิ่นของงูเหลือมยักษ์ ฉันอยู่ตรงนี้ แมลงทั่วไปก็จะหนีไปเอง"
แต่ไม่นานเขาก็นึกถึงไรฝุ่นที่เกาเยว่เคยพูดถึง น้ำเสียงจึงแฝงความไม่แน่ใจ "แต่...อาจจะมีข้อยกเว้นบางอย่าง ก็อย่างที่เธอว่า ไรฝุ่นน่ะ"
เกาเยว่พูดว่า "ไรฝุ่นไม่นับเป็นแมลงหรอกนะ!"