โม่หยา shook ศีรษะ: "ข้ากินแล้ว เนื้อปิ้งเหล่านี้เตรียมไว้สำหรับเจ้า"
"ก็ได้"
ดังนั้น เกาเยว่จึงได้แต่รู้สึกผิดและมีความสุขที่ได้กินเนื้อปิ้งคนเดียวต่อไป
กินไปถึงหนึ่งในสาม ในที่สุดนางก็เริ่มชินกับรสชาติอันโอชะนี้ ความสนใจจึงเปลี่ยนจากเนื้อปิ้ง ไปมองโม่หยาทำงานไปพลางกินไปพลาง
โม่หยากำลังก้มหลังผ่าฟืน เขาสวมเสื้อหนังงูเหลือมแขนเฉียง เผยให้เห็นไหล่และแผ่นหลังข้างหนึ่ง ผิวของเขาขาวนุ่มราวกับถูกแสงจันทร์หล่อหลอม แผ่นหลังแข็งแรงและเป็นเส้นสาย กล้ามเนื้อที่กระชับขยับขึ้นลงตามการเคลื่อนไหว
ไม่ใช่กล้ามเนื้อที่ได้จากโปรตีนในฟิตเนส แต่เป็นกล้ามเนื้อที่เห็นแล้วรู้ได้ทันทีว่ามีพลังระเบิดมหาศาล
โม่หยารู้สึกได้ถึงสายตาของเกาเยว่ ดวงตายาวเรียวของเขาจ้องมองนางอย่างเย็นชา: "?"
เกาเยว่เก็บสายตาชื่นชมอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด แล้วถามด้วยสีหน้าจริงจัง: "นี่เป็นเนื้อสัตว์อะไร รสชาติดีจริงๆ"
โม่หยาหันกลับไปมองไม้ที่กำลังไส แล้วพูด: "เนื้อแกะเขาเพลิง"
แกะเขาเพลิง?
ไม่เคยได้ยินมาก่อน