เกาเยว่เปลี่ยนสีหน้าทันที น้ำเสียงยิ่งแสบสันต์ เย็นชาพูดว่า
"หูเธอมีปัญหาหรือเปล่า? ไม่ได้ยินที่ฉันพูดเมื่อกี้หรือไง ยังจะพูดเรื่องลักพาตัวอีก ใส่ร้ายป้ายสีเขา เธอเป็นคนเกี่ยวข้องหรือฉันเป็นคนเกี่ยวข้อง? เดาสุ่มไปได้"
คงเป็นเพราะเธอพูดจาไม่เพราะ โซ่วผานถึงได้จ้องเธอ
เพราะสำหรับเขา เกาเยว่เตี้ยเกินไป สายตาที่จ้องจึงต้องก้มลงมอง
เขาไม่อยากหาเรื่องกับเจ้าหนูเผ่าพันธุ์หญิงตัวน้อย จึงหันเป้าไปที่โม่หยาอีกครั้ง
"ฉันมาบอกนายว่า หยุดเล่ห์เหลี่ยมทั้งหมดของนายซะ ไม่ว่าจะหลบเข้าไปในทะเลสาบศักดิ์สิทธิ์ หรือทำร้ายคู่ของสือฮวา" เขาชี้ไปที่เกาเยว่ "หรือไม่รู้ไปเอาเจ้าหนูเผ่าพันธุ์หญิงอ้วนกลมมาจากไหน"
"เรื่องที่ฉันกับหลินซีจะเป็นคู่กัน ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง"
"ที่นายทำมากมายขนาดนี้ ก็แค่อยากให้หลินซีมาหานายเองใช่ไหม? ฉันบอกได้เลย เป็นไปไม่ได้ นายเลิกฝันเฟื่องเถอะ"
เขานึกถึงคู่ทั้งสามของสือฮวาที่นอนบาดเจ็บอยู่บนเตียงไม่ไหว หัวเราะเยาะเบา ๆ "ทำร้ายคู่ของสือฮวาได้ขนาดนั้น ในใจนายคงแค้นหลินซีอยู่ใช่ไหม?"
"ผู้แข็งแกร่งขั้นห้าผู้หยิ่งผยอง ฮะ"
เขาหัวเราะเยาะอย่างเกินจริง
"ถึงนายจะแข็งแกร่งแค่ไหน นายก็คือผู้แพ้"
สีหน้าโม่หยาเริ่มหงุดหงิดมากขึ้น พูดเสียงเย็น "พูดจบหรือยัง?"
โซ่วผานรู้ว่านี่เป็นลางบอกเหตุว่าเขาจะลงมือ จึงขยับเข้าไปใกล้ เลิกคิ้วยิ้ม "อยากตีข้าหรือ?"
เขาพูดช้า ๆ "หลินซีกำลังมองอยู่ข้างหลัง"
เกาเยว่ได้ยินดังนั้น ก็รีบมองไปทางด้านหลังเขา มองไปก็เห็นจริง ๆ ว่าห่างออกไปสิบกว่าเมตรมีร่างงามคนหนึ่งยืนอยู่