หลังจากกลับมาถึงถ้ำ เกาเยว่ไม่ได้นอนกลางวัน เพราะเธอนอนวันละเก้าชั่วโมงทุกวัน ตอนกลางวันจึงมีพลังงานเหลือล้น อยากนอนก็ไม่หลับ
เธอจึงเบื่อๆ เลยหวีขนให้หมูหิมะบอล จนหมูร้องโวยวาย
ขนของมันยาว หยิกฟู หวีของคนใช้ไม่เหมาะกับมัน แต่ที่นี่ก็ไม่มีหวีสัตว์เลี้ยง เลยต้องประยุกต์ใช้ไปก่อน
หวีอยู่พักใหญ่
เกาเยว่กลัวว่าเขอเฟิงลวี่ที่หน้าถ้ำจะยังไม่ไป เลยจัดการกับหมูหิมะบอลต่อ ด้วยการถักเปียเล็กๆ สองข้างที่หัวมัน ใช้ยางรัดผมผลไม้สีสันสดใส แล้วติดกิ๊บติดผมรูปสายรุ้งไว้ข้างๆ
ของพวกนี้ก็เป็นของสปอนเซอร์จากโฆษณาทั้งนั้น
ทำเสร็จก็มองซ้ายมองขวาชื่นชม เธอเชื่อมั่นในฝีมือตัวเองมาก
ช่างเป็นหมูน่ารักจริงๆ
รู้สึกคันไม้คันมือ เธอหยิบบลัชออกมาแต้มแก้มให้หมูหิมะบอลเป็นสีชมพูส้มสองวง สุดท้ายก็หักห้ามใจไม่ให้ที่หนีบขนตาลงได้ ปล่อยมันไป
คิดว่าเวลาผ่านไปนานขนาดนี้ เขอเฟิงลวี่น่าจะไปแล้ว เธอจึงเขย่งเท้าเดินไปที่ปากถ้ำ
แนบหูกับผนังหิน ฟังเสียงข้างนอกก่อน แล้วค่อยๆ โผล่หัวไปมอง พบว่าเขาไม่อยู่แล้วจริงๆ ก็โล่งใจ แล้วออกไปอย่างมีความสุข
เธอยืดเส้นยืดสาย ทำท่าบริหารกาย แล้วสายตาไปหยุดที่กอดอกไม้เล็กๆ คิดว่าจะเด็ดดอกไม้มาทำเป็นดอกไม้แห้งไว้ชงชา
ข้อดีที่สุดของเผ่างูเหลือมเร้นคือไม่มีแมลงเล็กๆ
ดอกไม้ป่าที่ขึ้นข้างทางทุกดอกจะมีหนอนเมล็ดงาเล็กๆ เต็มไปหมด ทำเป็นดอกไม้แห้งชงชามีความเสี่ยง แต่ที่นี่ไม่มี
เกาเยว่เด็ดดอกไม้อย่างขยันขันแข็ง
โลกอสูรที่โคตรจะไม่มีอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ การทำงานเล็กๆ น้อยๆ ก็ถือเป็นการฆ่าเวลาได้