แม้ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่เขอเฟิงลวี่มา โม่หยาจะหายตัวไปราวกับว่ากำลังปล่อยพื้นที่ให้พวกเขาสองคนได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง
แต่เกาเยว่คิดมาตลอดว่านั่นเป็นเพียงการหลอกหัวหน้าเผ่า เพื่อให้หัวหน้าเผ่ามั่นใจ แค่ทำเป็นพิธี โม่หยาเองไม่เต็มใจ
ไม่คิดว่าเธอจะได้ยินเขาพูดแบบนั้นด้วยหูตัวเอง
สายตาของโม่หยาจับจ้องอยู่ที่แตงโมในอ้อมแขนตลอดเวลา กินไปเยอะขนาดนั้นแต่จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ลิ้มรสอะไรเลย และเขาก็ไม่ยอมมองเกาเยว่ด้วย
ดังนั้นเขาจึงไม่เห็นสีหน้าที่แข็งทื่อจนแทบจะหยุดนิ่งของเธอ
แต่หลังจากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงหายใจเข้าอย่างชัดเจนของเธอ เสียงหายใจเข้า แล้วก็หายใจเข้าอีก
โม่หยา: "?"
ในที่สุดเขาก็หันกลับมา
เกาเยว่กำลังบีบจุดระหว่างจมูกกับริมฝีปากบนของตัวเองแล้วหายใจเข้าลึกๆ: "ฉันซาบซึ้งใจมาก สามีของฉันให้ฉันแต่งสามีเพิ่ม ฮ่าๆๆๆๆ"
พูดจบสีหน้าเธอก็เปลี่ยนไป เดิมทีอยากจะบีบหูเขา แต่ไม่กล้า ทำได้แค่บีบแก้มเขา แล้วถามเสียงเข้ม: "นายไม่ได้รักฉันจริงๆ สินะ?"
มุมปากของโม่หยาเผยรอยยิ้มจางๆ
"ไม่รัก? ลองสัมผัสเครื่องหมายของฉันสิ รู้สึกได้เลย"
เกาเยว่ส่งเสียงหึๆ เบาๆ มือขวายื่นเข้าไปในแขนเสื้อซ้ายของตัวเอง ปลายนิ้วสัมผัสกับเครื่องหมายงูเหลือมสีดำ ความเจ็บปวดทิ่มแทงใจเป็นระลอกคลื่นจนเกือบจะท่วมเธอ ความรู้สึกอึดอัดที่ถูกกดไว้อย่างหนักหน่วงถาโถมเข้ามาทำให้เธอทนไม่ไหวเหมือนกัน