หลัวเหิงเห็นเกาเยว่สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ ยืนอยู่ที่นั่นอย่างงดงาม ใบหน้าหวานราวกับความฝัน แม้รอบข้างจะมืดมิด แต่การที่เธอยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้สว่างไสว
ราวกับได้รับความโปรดปรานจากทั่วทั้งโลก เธอช่างศักดิ์สิทธิ์ อ่อนโยน และงดงาม
งดงามจนไม่อาจละสายตาไปได้แม้เสี้ยววินาที
เธอไม่เหมือนหญิงสาวที่พบได้ในความเป็นจริง แต่เหมือนภาพลวงตาที่ผู้ชายจะสร้างขึ้นในความฝันที่แปลกประหลาดที่สุด
เขาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นแรง
แล้วสิ่งที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น
หญิงสาวตัวน้อยเมื่อเห็นเขากลับยิ้มอย่างสดใสให้เขา ดวงตารูปดอกบัวโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ หางตาราวกับมีสายน้ำไหลเอื่อย อ่อนโยนและเปี่ยมด้วยความรัก
"หลัวเหิง ฉันมาหานาย"
หลัวเหิงตกอยู่ในภวังค์ทันที
แต่บนใบหน้าก็ยังคงเย็นชาไร้อารมณ์ และเสียงก็เย็นชาและแข็งกร้าว: "มาหาฉันทำไม?"
"เพราะฉันชอบนายไง..."
เกาเยว่เห็นเขายืนนิ่ง ก็เดินเข้ามาหาเขาทีละก้าว: "ฉันอยากให้นายเป็นสามีสัตว์อสูรของฉัน เลยมาหานายโดยเฉพาะ อยากจะเอาชนะใจนาย"
หลัวเหิงเงียบไปหลายลมหายใจ กว่าจะเอ่ยปาก: "นายแน่ใจนะ?"
แล้วก็พูดไม่หยุด:
"เมื่อกี้ใครบอกว่าผมมีผมขาวแล้วไม่สวย"
"ใครบอกว่าผมอายุยังน้อยแต่แก่แล้ว"
"ใครบอกว่านายไม่ชอบคนแก่"
"ใครบอกว่าไม่อยากให้คนอื่นคิดว่านายมีสามีเป็นคนแก่?"
เขาพูดทีละข้อ ราวกับไม่สะเทือนใจกับคำพูดของเธอเลย แต่ตอนที่พูด ดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นกลับจ้องมองเธอไม่กะพริบ