คู่ครองสัตว์คนแรก?
เกาเยว่ในใจอยากจะบีบคอเจ้าคนนี่ให้ตาย
แต่บนใบหน้ากลับแสดงสีหน้าน้อยใจ จับแขนเขาเขย่าเบา ๆ และทำเสียงอ่อนลง นุ่มนวลราวกับปุยเมฆ:
"คุณทำแบบนี้ได้ยังไงกัน แค่ให้เป็นสามีรองก็เสียใจแล้วหรือไง?" น้ำเสียงงอน ๆ ไม่พอใจ ปนไปด้วยการเอาใจ "ถึงแม้จะเป็นสามีรอง ฉันก็จะดีกับคุณมาก ๆ เลยนะ~"
หลัวเหิงเกือบจะถูกเธอเอาใจจนหลงทิศหลงทาง
เขาควบคุมตัวเองให้จริงจังไว้ได้อย่างยากเย็น: "ฉันเป็นหัวหน้าเผ่าคนต่อไปของเผ่าหมาป่าสีเงิน ถ้าฉันเป็นสามีรอง เผ่าหมาป่าสีเงินจะถูกคนหัวเราะเยาะ"
เกาเยว่จ้องเขา: "โม่หยาก็เป็นหัวหน้าเผ่าคนต่อไปของเผ่างูเหลือมเร้นเหมือนกัน แล้วเผ่างูเหลือมเร้นไม่ถูกคนหัวเราะเยาะหรอกหรือ? แล้วเขาก็จับคู่กับฉันก่อน แล้วมีเหตุผลอะไรที่ต้องเป็นสามีรอง?"
หลัวเหิงเห็นได้ชัดว่าเธอเข้าข้างโม่หยา สีหน้าก็เย็นลง จ้องเธอ: "ใครกันแน่ที่วิ่งมาหาฉัน บอกว่าชอบฉัน?"
เกาเยว่กัดริมฝีปาก ไม่พูดอะไร แค่มองเขา
ดวงตาเริ่มแดงเรื่อ มีละอองน้ำบาง ๆ ปกคลุม ดูน้อยใจสุดจะทน
หลัวเหิงเกือบหวั่นไหวเพราะสายตานั้น
แต่ไม่ได้เด็ดขาด!
โม่หยาเป็นเงามืดตลอดชีวิตของเขา ตั้งแต่เด็กจนโตถูกเขากดไว้หัวเดียวอยู่แล้ว ถ้าจับคู่แล้วยังต้องถูกกดอีก โม่หยาเป็นที่หนึ่ง เขาเป็นที่สอง ใครจะทนได้?
ต่อให้ต้องถอยสักก้าว ก็ต้องสู้กันอย่างสุดกำลัง และเขายอมรับผลแพ้ชนะด้วยความเต็มใจ แล้วค่อยยอมอยู่ตำแหน่งต่ำกว่า
หลัวเหิงไม่มองเธออีก
"ฉันกับโม่หยาสู้กันสักตั้ง ใครแพ้ คนนั้นเป็นสามีรอง"
เกาเยว่จะยอมให้โม่หยาที่เพิ่งฟื้นตัวกลับไปสู้กับใครได้ยังไง
"ต้องสู้จริง ๆ หรอ แม้แต่ฉันอ้อนวอนแบบนี้ก็ไม่ได้เลยหรือ?"
หลัวเหิง: "ไม่ได้"
พอได้ยินเขาพูดแข็งขนาดนั้น เกาเยว่เก็บสีหน้าทุกอย่างลง ใบหน้าเย็นลงเรื่อย ๆ ความเยือกเย็นในดวงตาทำให้หลัวเหิงรู้สึกใจหวั่นไหว
หญิงสาวคนนี้ชอบเขาจริง ๆ หรือ?
เขาไม่ชอบสายตาแบบนี้ของเธอเลย
แต่แล้ว พอเขามองไปเรื่อย ๆ สายตาก็เปลี่ยนไป จู่ ๆ ก็สังเกตเห็นขนตาของเธอไม่ปกติ ยื่นมือไปลองดึงดู ผลปรากฏว่าดึงออกมาจริง ๆ