หลังจากที่โชว์ฝีมือในร้านอาหารครั้งนี้ สถาบันวิจัยก็ออกกฎใหม่ขึ้นมาข้อหนึ่ง
ห้ามพ่อครัวคิดเมนูเองแบบลมแล้งหรือปิ้งไอเดียแปลกๆ ขึ้นมาเองโดยเด็ดขาด และห้ามทำลายพืชที่ฐานเพาะปลูกอย่างยากเย็นอีก
ปล่อยพวกมันไว้เถอะ
ให้โอกาสนักวิจัยได้อยู่รอดด้วย
ฉือเฉี่ยนยังเข้ากับเหล่านักวิจัยได้เป็นอย่างดี คอยแวะไปขอกินผลไม้จากคนที่ปลูกไว้เป็นกระถางอยู่เรื่อยๆ
กระถางของคุณน้าของเธอถูกเธอกัดจนเกลี้ยงไปแล้ว
ยังมีนักวิจัยที่เลี้ยงหมาเหมียวไว้ในห้องแล็บ ขนฟูเป็นก้อน เห็นได้ชัดว่าเลี้ยงมาอย่างพิถีพิถัน
บางคนก็เพาะถั่วงอกในห้องแล็บ พอได้ที่ก็ส่งให้ร้านอาหารผัดกิน
บางคนก็เกินบรรยาย อยู่ดีๆ ไปเลี้ยงต้นคริสต์มาสที่รดน้ำแล้วจะออกดอก ผลปรากฏว่าตรวจพบว่าผลึกมีโพแทสเซียมไดไฮโดรเจนฟอสเฟตอยู่ สัมผัสมากๆ เข้าก็จะได้รับพิษ
ตกดึกก็ถูกโยนลงรถขยะทันที
ฉือเฉี่ยนคิดในใจ ยังดีที่ลูกเหยี่ยวและเส้นก๋วยเตี๋ยวของเธอ ไม่มีพิษไม่มีภัย
ตอนเที่ยง ฉือเฉี่ยนได้รับข้อความจากตา
ตา: อากาศดีนะ [รูปภาพ]
รูปที่แนบมาเป็นสนามหญ้าที่ปรับปรุงใหม่จนมีเนินเตี้ยๆ เพิ่มมาหลายลูก ข้างๆ มีสระว่ายน้ำเล็กๆ เปลญวนและชิงช้า แล้วก็รถสปอร์ตสีชมพูคันเล็กๆ ด้วย
ฉือเฉี่ยนตาโตเป็นประกาย: ตาคะ ตา นี่มันอะไรเนี่ย?
ตา: ไม่มีอะไร ว่างๆ ก็ให้คนปรับปรุงสวนหลังบ้านเล่นๆ
ฉือเฉี่ยน: เตรียมไว้ให้หนูใช่ไหม!
ตา: หนูก็ไม่อยู่บ้าน ข้าจะเตรียมของดีๆ ให้หนูทำไม?
ตา: นักออกแบบบอกว่าห่วงเป็ดเต่ามาถึงพรุ่งนี้ ยังไงก็ไม่มีใครใช้ ข้าให้เขายกเลิกไปแล้ว