หลังจากฉือชิงเฉินคุยกับพี่น้องสองคนเสร็จ ก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
นึกถึงความลำบากที่ฉือเฉี่ยนต้องทนมาในช่วงสิบกว่าปีที่ผ่านมา อยากจะชดเชยแต่ก็หาวิธีที่เหมาะสมไม่เจอ
เขาเคาะประตูเข้าไปในห้องของเธอ เห็นไฟในห้องน้ำยังสว่างอยู่ก็ถามขึ้นว่า "ฉือเฉี่ยน เธอยังแปรงขนให้ลูกเหยี่ยวอยู่หรือเปล่า?"
"เปล่าจ๊ะ ฉันกำลังสระผมอยู่" ฉือเฉี่ยนตอบ
"งั้นเหรอ" ฉือชิงเฉินพูดโดยไม่ทันคิด "ลงไปกินเค้กเถอะ วางหัวไว้เดี๋ยวฉันสระให้"
ฉือเฉี่ยน: ?
"น้า จะเอาหัวฉันไปทำไม? เอาไว้กอดตอนนอนเหรอ?"
ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นน้าของเธอ เธอคงแจ้งตำรวจไปแล้ว
ฉือชิงเฉินได้สติ รีบพูดเสริมทันที "ไม่ใช่ น้าหมายความว่า น้าสระให้เธอได้"
...พูดแบบนี้ก็เหมือนจะผิดไปอีก?
ฉือเฉี่ยนคิดในใจ วันนี้คุณน้าคนที่สี่เป็นเจ้าของวันเกิด เธอควรทำตามความปรารถนาวันเกิดของเขา
"เอาล่ะ ทำอะไรน้าไม่ได้จริงๆ" เธอดึงประตูออก หัวเต็มไปด้วยฟองสบู่
ฉือชิงเฉินพูดออกไปแล้ว ก็พับแขนเสื้อเดินเข้าไป
แต่ดูไปดูมาก็ไม่รู้จะเริ่มยังไง
เขา...ไม่เคยสระผมให้ใครมาก่อน
ตอนเด็กๆ เคยเอาสีไปย้อมผมบนหัวของน้องชายคนที่ห้าให้เป็นสีเขียว
ต่อมาถูกพ่อตีจนจำไม่ขึ้นเลย
การสระผมให้ผู้ชาย เรียกว่าถอนขน
การสระผมให้ผู้หญิง ต้องลูบตามขนเท่านั้น
ฉือชิงเฉินไม่กล้าออกแรงมาก กลัวว่ามือหนักไปเดี๋ยวจะถอดหัวฉือเฉี่ยนออกมาจริงๆ