ฉือลี่เซินเดินเร็วราวกับสายฟ้า ก้าวยาวๆ เข้าไปแย่งยาฆ่าแมลงในมือฉือเฉี่ยน
ฉือเฉี่ยนหน้านิ่งงงเป็นไก่ตาแตก
ฉือลี่เซินขมวดคิ้วมุ่น "ฉันให้เธอเขียนการบ้านเพราะกลัวเธอเล่นนานเกินไปสมองจะขึ้นสนิม ไม่ใช่ให้เธอไปหาความตายนะ"
"เธอจะกินยาฆ่าแมลงทำไม?"
ฉือเฉี่ยนเอามือไพล่หลัง ส่ายหน้าปฏิเสธสุดแรง
ฉือลี่เซินเห็นเธอยังปกติดี ก้มลงดูขวดเครื่องดื่ม เห็นเขียนว่า "น้ำผลไม้ประกายวิ้ง"
ฉือลี่เซิน: "..."
เครื่องดื่มอะไรวะ หน้าตาทำเหมือนยาฆ่าแมลงเลย
พรุ่งนี้ให้คนข้างล่างไปซื้อบริษัทนี้ เปลี่ยนบรรจุภัณฑ์ซะใหม่
"...ทำไมไม่พูด?" ฉือลี่เซินสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ สายตาเต็มไปด้วยความระแวง "เธอทำอะไรผิดอีกหรือเปล่า?"
ฉือเฉี่ยนส่ายหน้าไม่หยุด
ฉือลี่เซินหยิบสมุดการบ้านของเธอขึ้นมา ดีมาก เขียนไปแค่ตัวเดียว
คำว่า "ทำ"
แล้วยังเขียนพู่กันลอย ดูเท่สุดๆ
แล้วก็จบแค่นั้น
ฉือลี่เซินมุมปากกระตุก "เธอนั่งอยู่ที่นี่ครึ่งชั่วโมง ได้มาแค่คำว่า ทำ เนี่ยนะ?"
ฉือเฉี่ยนพยักหน้า
"เธอพูดสิ"
ฉือเฉี่ยนส่ายหน้า
ฉือลี่เซินหรี่ตามอง เอื้อมมือไปหยิกแก้มเธอ "อ้าปากสิ"
ฉือเฉี่ยนพยายามเงยหน้าขึ้นไม่ให้เห็น แต่ก็สู้แรงของคุณตาไม่ได้ ต้องอ้าปาก
"อิอิ คุณตา" ฉือเฉี่ยนยิ้มตาเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวใส่ฉือลี่เซิน
—— เธอเผยให้เห็นฟันสีเขียวเรืองแสง แม้แต่ลิ้นก็เป็นสีเขียวประหลาด
ถ้าไม่รู้ยังคิดว่าปากเธอมีไฟผีลุกโชน
ฉือลี่เซินหัวใจวูบ "เธอกินอะไรเข้าไปเนี่ย!?"