"นี่หลานสาวฉัน" ฉือลี่เซินยกมือวางบนไหล่ของฉือเฉี่ยน แล้วยิ้มเย็น "นายว่าเธอดูอายุเท่าไหร่?"
ดูยังไงก็ไม่ถึงห้าสิบ
แล้วยังเป็นเด็กผู้หญิงอีก!?
ชายคนนั้น: "..."
เอ่อ... เมื่อกี้เขายังคิดว่าหัวหน้าปีนี้เพิ่งยี่สิบกว่าๆ จะมีหลานชาย"ตัวน้อย"อายุห้าสิบได้ยังไง
ถือว่าโคตรจะเหนือจริงเลย
ชายคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหัวเราะแห้งๆ สองสามที: "ฮ่าๆ อายุและเพศไม่ใช่ปัญหา ขอแค่มีน้ำใจก็พอ!"
ฉือเฟิงเซียวกลอกตา "เรื่องง่ายๆ แค่นี้ยังจำผิดได้ ฉันว่าไม่วันใดก็วันหนึ่งน้ำในมหาสมุทรแอตแลนติกจะแห้ง เพราะถูกสมองของเขาดูดซับไปหมด"
ฉือเฉาเซิงวิจารณ์อย่างเฉียบขาด: "อายุยังไม่ทันแก่ แต่ก้านสมองฝ่อก่อนแล้ว"
ฉือมู่เจ๋อ: "โง่"
ชายคนนั้นไม่กล้าส่งเสียง เขาก็รู้สึกผิดเหมือนกัน
ฉือลี่เซินในใจไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ยังถามฉือเฉี่ยนหนึ่งประโยค: "เธอจะรับของขวัญของเขามั้ย?"
"ของขวัญจากคุณน้าคนไหนเหรอคะ?" ฉือเฉี่ยนถามอย่างอยากรู้อยากเห็น
"ไม่สำคัญ คนที่จำหลานสาวตัวเองไม่ได้ ไม่ต้องไปจำเขา" ฉือลี่เซินพูดสั้นๆ
ชายคนนั้นมุมปากกระตุก แต่ก็ยังไม่กล้าพูดอะไร
ฉือเฉี่ยน: "งั้นก็รับไว้ก็ได้ค่ะ"
เธอรับของขวัญมา เตรียมจะเปิดกล่อง จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างขยับอยู่ข้างใน
"ตุบ" เสียงหนึ่งดังขึ้น
ฝากล่องถูกกระแทกปลิว ด้านในมีอะไรบางอย่างเด้งออกมา
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเผลอสูดลมหายใจ
โอ้ว!?
ที่แท้ก็เป็นดอกไม้กินคนที่มีปากกว้างเท่าชาม ขนาดใหญ่กว่าจานอาหารอีก!