ฉือเฉี่ยนปีนขึ้นไปบนขอบหินของบ่อขอพร นั่งขัดสมาธิลง "ทีละคนนะ มาขอพรอะไรกับเซียนเต่ากันบ้าง?"
ทุกคนพากันถอยหลัง
"จะเอาจริงไหมเนี่ย?"
"เพื่อนฉันบอกว่าฉือเฉี่ยนเป็นราชาป่าไม้มา เผื่อมันจะมีของจริงติดตัวบ้าง"
"เพื่อนแกข้อมูลไม่แม่นเลย เธอเป็นแม่มดทะเลลึกต่างหาก!"
"จะเป็นอะไรก็ช่าง ลองก่อนแล้วค่อยว่ากัน!"
มีคนหยิบเหรียญออกมาโยนลงในบ่อขอพร "แล้วฉันควรเรียกคุณว่าอะไรดี?"
ฉือเฉี่ยนสีหน้าเรียบเฉย "เรียกฉันว่า เซียนเต่าตัวน้อยจอมป่วนสารพัดพิษ"
"ได้เลย เซียน... อะไรนะ?"
ฉือเฉี่ยนพูดซ้ำอีกครั้ง
"ได้ ๆ เซียนอะไรนะ?"
"ถอยไป ชื่อง่าย ๆ แค่นี้ยังจำไม่ได้ แสดงว่าไม่มีวาสนากับเซียนเต่า"
ชายคนนั้นทำหน้าสำนึกผิด เดินไปต่อท้ายแถว
คนต่อไปคือเสิ่นเจียซู เขาตะโกนท่องคาถาดังลั่น "เซียนเต่าตัวน้อยจอมป่วนสารพัดพิษ องค์หญิงจงเจริญ!"
ฉือเฉี่ยนแก้ให้ "เป็นเซียนเต่า"
"ได้ ๆ องค์หญิงจงเจริญ! ข้าขอพร อยากให้พ่อคืนอั่งเปาที่เก็บตอนตรุษจีนให้ และอีกข้อ พ่อต้องไม่รู้ว่าน้ำที่ฉันเทให้เมื่อคืน มาจากในโถส้วม!"
ฉือเฉี่ยนนับนิ้วไปมา "อืม คำขอของเจ้า จะสมหวังแน่นอน"
เสิ่นเจียซูกำลังจะดีใจ ก็ได้ยินเสียงเย็นชาของพ่อดังมาจากข้างหลัง "เป็นแบบนั้นจริงเหรอ?"
เสิ่นเจียซูหันไป
ヽ(ﾟДﾟ)ﾉ
ข้างบ่อขอพรก็มีเสียง "ปั่ก ๆ" ของฝ่ามือฟาดเข้าก้นดังระรัว
"อ๊าาา!!" เสิ่นเจียซูร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด
อั่งเปาที่เขาเสียไป สุดท้ายก็ได้คืนมาในอีกรูปแบบหนึ่ง