ฉือลี่เซิน: ? ชุดอะไรกันเนี่ย แถมเปิดไหล่อีก ฟังดูแล้วไม่ warmth เอาซะเลย
ฉือเฟิงเซียวและฉือเฉาเซิง: !!!
ไม่ได้!
หนูยังเด็ก! น้าสามไม่อนุญาตให้หนูใส่ชุดบ้าๆ แบบนั้นเด็ดขาด!
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเอ่ยปากห้าม ฉือเฉี่ยนก็ขึ้นบันได กระตึก ๆ ไปแล้ว
ผ่านไปสิบนาทีเศษ แสงไฟในห้องอาหารก็ดับลง
จากนั้นแสงไฟดวงหนึ่งก็สาดมาที่หน้าประตูห้องอาหาร ฉือเฉี่ยนกระโดด ๆ มาอย่างโดดเด่น
ฉือลี่เซินมุมปากกระตุก
ฉือเฟิงเซียวและฉือเฉาเซิงตาแทบหลุด
ไม่ใช่สิ นี่มันอะไรกันแน่??
นี่มันงูปีศาจจากเรื่องน้ำเต้าทองไม่ใช่รึไง?!
ฉือเฉี่ยนมัดผมเป็นมวยสองข้างแบบจันทร์เสี้ยว ใส่ชุดเอี๊ยมนั่งรัดรูปสีเหลือง ด้านล่างเป็นหางงู ยืนกอดอกท่าโพส
"ตา ลุงรองลุงสาม ว่าไง สวยไหม?
ฉือเฉาเซิงและฉือเฟิงเซียว: "..."
จะสวยไม่สวยไม่รู้ แต่บ้าเนี่ยบ้าจริง
พวกเขาได้แต่ปลอบใจตัวเองว่า ชุดงูปีศาจก็ยังดีกว่าชุดอื่น
ฉือลี่เซิน: "นี่คือเซอร์ไพรส์ที่เตรียมไว้ให้พวกเราหรือ?
"จะให้มีแค่นี้ได้ไง รอแป๊บนะ!" ฉือเฉี่ยนดีดนิ้วป๊อก แสงไฟในห้องอาหารก็กลับมาสว่าง
พ่อบ้านหนานที่เมื่อกี้ทำหน้าที่ถือไฟฉายส่องให้เธอรีบเปิดเครื่องเสียงทันที
ฉือเฉี่ยนถือไมโครโฟนจิ๋วที่โผล่มาในมือเมื่อไหร่ไม่รู้ "ต่อไป ฉันจะร้องเพลงให้ทุกคนฟังหนึ่งเพลง เป็นเพลงที่แฝงข้อคิดสอนใจ เรามาให้กำลังใจกัน!"
พอได้ยินแบบนี้ ฉือลี่เซินสีหน้าดูชื่นชม คิดในใจว่านี่เธอก็มีทีท่าปกติสักที
วินาทีถัดมา สีหน้าชื่นชมของฉือลี่เซินก็แตกร้าวทีละนิด