[ฮ่า ๆ ๆ มาละ ๆ ฉือเฉี่ยนพูดจาเพ้อเจ้อมาแล้วจ้า!]
[ผู้รับผิดชอบมือสั่นเลย จะเชื่อเข้าจริง ๆ หรือเนี่ย???]
[พี่เฉี่ยนยอมสละการนอนตื่นสายเพื่อแกล้งทีมงาน เธอสุดยอดไปเลย!]
ห้องถ่ายทอดสดฮาเฮกันใหญ่ ส่วนผู้รับผิดชอบที่อยู่ในเหตุการณ์กลืนน้ำลายจนคอแห้งผาก
เขากับช่างกล้องค่อย ๆ เปิดประตูตู้เสื้อผ้าอย่างสั่นเทา โชคดีที่ข้างในไม่มีอะไร
ประตูบานที่สองก็ไม่มีอะไร
บานที่สามค่อย ๆ เปิดออก
ภายในตู้มีร่าง ๆ หนึ่งนั่งพิงอยู่ ผมดำยาวสยายลงมา ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือขาว ๆ ชมพู ๆ หลับตาสนิทราวกับกำลังหลับอยู่
เธอยังกอดตุ๊กตาผ้าปากแตกไว้ด้วย ดูสงบนิ่งราวกับโลกหมุนช้าลง
ปัญหาคือ——
สาวน้อยที่เหมือนตุ๊กตาเซรามิคคนนี้หน้าตาเหมือนฉือเฉี่ยนราวกับแกะ!!!
[ตอนที่กล้องซูมเข้า ฉันสมองฝ่อไปเลย]
[นี่คือน้องเฉี่ยนหรอ?? แต่เธอไปแอบอยู่ในตู้ได้ตอนไหนเนี่ย?!]
[เพื่อน ๆ ฉันมีความรู้สึกไม่ดีเลย...]
ช่างกล้องเสียงสั่น: “ฉึ...ฉือเฉี่ยน ตอนนี้ควรจะหมอบอยู่ที่หน้าต่างใช่ไหม?”
ผู้รับผิดชอบ: “เธอ...เธอหันไปดูสิ...”
“ฉะ...ฉันไม่กล้า!”
“เราหันพร้อมกัน?”
พูดจบ ผู้รับผิดชอบกับช่างกล้องก็หันไปดูพร้อมกัน
พอเห็นเท่านั้น แทบจะกรี๊ดออกมา
ฉือเฉี่ยนตัวจริงยังหมอบอยู่ที่หน้าต่าง!
ส่วนสาวในตู้เสื้อผ้าก็ยังอยู่ที่เดิม!!!
ตอนนั้นเอง บนไหล่ของผู้รับผิดชอบและช่างกล้อง ก็มีมือหนึ่งโผล่มาวาง
ผู้รับผิดชอบขนหัวลุก: “อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา!”