คำพูดของฉือเฉี่ยนทำเอาพ่อบ้านหนานตกใจไม่น้อย "นายท่าน คุณหนูเล็กดูไม่ค่อยปกตินะครับ"
"ฉันเห็นอยู่" ฉือลี่เซินขมวดคิ้ว "ไปเรียกหมอมา แล้วเอากระไนมา ฉันจะขึ้นไปอุ้มเธอลงมา"
"ครับ"
ฉือลี่เซินกล่อมอยู่นาน ในที่สุดก็ใช้ข้ออ้างเด็กๆ ว่า "แกเป็นผลไม้ที่สุกแล้ว ถ้าไม่ลงมาจะโดนนกกิน" หลอกฉือเฉี่ยนลงมาได้
หมอประจำบ้านรีบมาดูอาการฉือเฉี่ยน
สันนิษฐานว่าเป็นอาหารเป็นพิษ ต้องส่งโรงพยาบาล
ฉือเฉาเซิงเพิ่งเลิกงานออกจากโรงพยาบาล พอได้รับข่าวก็รีบกลับมาทันที
หลังตรวจต่างๆ นานาเสร็จ ฉือเฉี่ยนถูกส่งเข้าห้องพักเพื่อหยดน้ำเกลือ
เธอไม่ได้เป็นพิษ
แค่กินผลของพืชที่ทำให้เกิดภาพหลอนเข้าไป สมองเลยไม่ค่อยปกติ
แต่เธอยังมีความรู้สึกนึกคิดอยู่บ้าง
เช่น จำตาและพวกคุณน้าได้
แต่ก็เชื่อมั่นอย่างหนักแน่นว่าตัวเองเป็นผลไม้
เรื่องนี้เป็นฝีมือน้องสี่ ฉือเฉาเซิงเลยโทรหาเขา เพื่อถามหาทางแก้
ผ่านไปหลายนาทีกว่าจะมีคนรับสาย "วิธีปลูกและข้อควรระวังฉันเขียนใส่สมุดโน้ตส่งไปให้แล้ว พืชชนิดนี้ผลไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย ยังมีสรรพคุณช่วยให้สมองปลอดโปร่ง แค่ผลข้างเคียงจะนานหน่อย อีกไม่นานก็หายเอง"
"อีกไม่นานเป็นเท่าไหร่?"
"อันนี้ไม่แน่ใจ บางคนครึ่งเดือน บางคนครึ่งปี"
ฉือเฉาเซิงเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ "น้องสี่ ปีนี้นายอย่ากลับบ้านเลยดีกว่า!"