แผ่นดินสั่นสะเทือน ปากปล่องภูเขาไฟพ่นควันดำทะมึนออกมา
ฉือเฉี่ยนรีบคว้าสเกตบอร์ดที่ทำไว้ริมบ่อน้ำพุร้อน ประกอบแต่ละท่อนด้วยความเร็วสูงสุด แล้วยืนขึ้นบนนั้น
“ทุกคน ไปไม่ทันแล้ว รีบขึ้นรถเร็ว!” เธอตะโกน
ฉือเฟิงเซียวตอบสนองก่อนใคร นั่งไปข้างหลังเธอ ตามด้วยพ่อลูกตระกูลเสิ่น
ที่ว่าหนึ่งท่อนแข็งแกร่งกว่าหนึ่งท่อน
พวกเขาคนละท่อน ยิ่งแข็งแกร่งทวีคูณ
ฉือเฉี่ยนกอดแฮนด์ด้านหน้าสเกตบอร์ด ถีบขาออกไป หนึ่งแรง ล้อของสเกตบอร์ดส่งเสียง “เอี๊ยด” ออกมา แล้วพุ่งทะยานลงมาตามทางลาดเอียงของภูเขาไฟด้วยแรงเฉื่อย!
“วู้ฮู้ว!” ฉือเฉี่ยนกางแขนทั้งสองรับลม ยังมีอารมณ์พากย์เสียง: “ความรู้สึกเหมือนบินได้!”
ฉือเฟิงเซียวข้างหลังคว้าปกเสื้อเธอไว้: “อย่าบินสิ! ภูเขาไฟเริ่มท้องเสียแล้ว!”
เสิ่นจิ้ง: “เฉี่ยนเฉี่ยน รีบเลี้ยวไปทางเฉียงลงข้างล่างที่ตั้งฉากกับทิศทางลาวา!”
ฉือเฉี่ยนหันไปมองภูเขาไฟลูกนั้น “ไม่ต้องกลัว นี่แค่การปะทุระดับเล็ก กระแสลาวาไหลช้ามาก เดินก็หลบได้”
แต่กลุ่มของกู้ฮว่าไม่รู้เรื่องนี้
เงามืดแห่งความตายปกคลุมจิตใจพวกเขา
[ก่อนหน้านี้ฉันนึกว่าฉือเฉี่ยนเล่นไม้อยู่ ที่แท้กำลังทำชิ้นส่วนสเกตบอร์ด! ล้อแกะสลักนั้นทำยังไงถึงลื่นขนาดนี้]
[ฉันแทบขาดใจตื่นเต้น เพิ่งเคยเจอภัยพิบัติทางธรรมชาติใหญ่แบบนี้ครั้งแรก]
[พวกกู้ฮว่าช่างน่าสงสาร ต้องไปหาที่ปากปล่องภูเขาไฟให้ตาย ตอนนี้จะหนียังไงก็ไม่ทัน]