ย้อนกลับไปหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้
เพิ่งจะรุ่งสาง
ฉือเฟิงเซียวยุ่งผมลงมาจากเปลญวน แต่กลับมือไปโดนน้ำเข้าเต็มๆ
“เมื่อคืนฝนตกเหรอ?” เขาพูดอย่างงงงวย ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีน้ำฝนหยดลงบนหัว
เงยหน้าขึ้นไปดู
หัวงูเหลือมที่หน้ายื่นเหมือนลุงแก่ๆ เพศสาม กำลังมองเขาอยู่จากด้านบน อ้าปากกว้าง น้ำลายไหล
“เฮ้ย!!! งู!!! หนีเร็ว!!!”
เสียงร้องของฉือเฟิงเซียวปลุกทุกคนให้ตื่น เขากระโดดลงไปวิ่งไปที่เปลญวนของฉือเฉี่ยน อุ้มเธอขึ้นมาวิ่งหนีทันที!
คนอื่นๆ แทบจะหัวใจวาย ต่างกรีดร้องแล้ววิ่งหนี
ความเร็วตอนอุ้มฉือเฉี่ยนวิ่งของฉือเฟิงเซียวนั้นไม่ช้าเลยแม้แต่น้อย ขายาวๆ ก้าวฉับไว วิ่งมาสิบกว่านาทีก็แค่หายใจหอบเล็กน้อย
ก้มลงไปมอง ฉือเฉี่ยนในอ้อมแขนเขาหลับสบาย เปลือกตาไม่ขยับเลยด้วยซ้ำ
บางครั้งฉือเฟิงเซียวก็แอบทึ่งจริงๆ ในคุณภาพการนอนที่ไม่สนใจว่าใครจะตายของเธอคนนี้
ถ้าไม่ใช่เพราะยังต้องหนีเอาชีวิตรอด เขาคงต้องชมเธอสักประโยคว่ามั่นคงดั่งภูเขา
ข้างหลังมีเสียงกรีดร้องไม่ขาด โชคดีที่ยังไม่มีใครตกขบวน
“น้า ทางนั้น” ฉือเฉี่ยนที่ตื่นแล้วชี้ทิศทางในอ้อมแขนของเขา
“ในที่สุดเธอก็ตื่น” ฉือเฟิงเซียวกัดฟันเลี้ยว “อุ้มเธอวิ่งมาแปดร้อยลี้แล้วนะเนี่ย!”
ฉือเฉี่ยนหาว “เปลญวนมันเล็กไป เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับ จะได้นอนอ้อนแม่ในอ้อมแขนน้าหน่อยไม่ได้เหรอ”
ฉือเฟิงเซียว: “ฉันว่าเธอคิดจะใช้ฉันเป็นเตียงฟรีๆ มากกว่า!”
“คำราม——” เสียงหมีคำรามดังมาจากในป่า
พวกเขาหันไปมอง เห็นหมีดำตัวเมื่อคืนกำลังพันสู้กับงูเหลือม ดูเหมือนว่ามันกำลังกลบเกลื่อนให้พวกเขาหนี