"เฉี่ยนเป่า!!! ทำไมแกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!"
"พวกพี่หาตะเองแทบแย่!!!"
ฉือเฟิงเซียวลงจากรถก็วิ่งปรี่เข้ามาหาแบบไม่คิดชีวิต
ฉือชิงเฉินที่นั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ฉือเฉี่ยนเป็นอันต้องซวย
เขาถูกฉือเฟิงเซียวเบียดจนก้นกระแทกพื้น นั่งมองด้วยความงุนงง
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ฉือเฟิงเซียวไม่ทันสังเกตเห็นเขา หยุดอยู่ตรงหน้าฉือเฉี่ยน ใช้สองมือจับใต้รักแร้ของเธอแล้วยกเธอขึ้น ตรวจดูซ้ายทีขวาทีอย่างกังวล
"เฉี่ยนเป่า ไม่เป็นไรใช่ไหม? ไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม!? แล้วไอ้เวรตัวไหนกล้าลักพาตัวแกมาที่นี่!!"
ฉือเฉี่ยนสีหน้าเรียบเฉย "คุณน้า วางหนูลงก่อนได้ไหม!? หนูไม่ต้องการหน้าตาบ้างหรือไง!?"
เธออายุขนาดนี้แล้ว ยังโดนลุงอุ้มเหมือนอุ้มตุ๊กตาอีก ดูสมควรหรือไง!?
ฉือเฟิงเซียววางเธอลง "แกก็รู้ตัวดี ฉันแค่ไปเอาของแป๊บเดียว หันมาอีกทีแกก็หายไปแล้ว"
"ฉันดูกล้องวงจรปิดแล้ว แกวิ่งมาถึงชานเมืองด้านใต้ได้ยังไง... แกรู้ไหมว่านี่ไกลจากตัวเมืองแค่ไหน??"
ฉือเฉี่ยน: "? นี่มันออกนอกตัวเมืองไปแล้วหรอ??"
ลุงแปลกๆ นี่พาเดินมายังไงกันเนี่ย!
"ไม่รู้จักทางก็ยังกล้าซ่าส์" ฉือเฟิงเซียวขยี้หัวเธอ "ลุงเล็กของแกเกือบต้องสั่งหน่วยคอมมานโดเขตเก้าทั้งหน่วยออกตามหาแกแล้วนะรู้ไหม!"
โชคดีที่สืบหาที่อยู่ที่แน่นอนของฉือเฉี่ยนเจอ
ไม่งั้นถ้าเขตเก้าออกโรงกันทั้งหน่วย...
เกรงว่าความเสียหายจะไม่ต่างจากการถูกจู่โจมสายฟ้าแลบ
ฉือเฉี่ยนโดนขยี้หัวจนร้องเอี๊ยดอ๊าดไม่หยุด "คุณน้า คุณน้า หัวหนูจะหลุดออกจากคออยู่แล้ว!"