ฉือชิงเฉิน...เขารู้อยู่แล้วว่าที่ตัวเองเป็นห่วงนั้นเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด
แต่เขาก็ไม่ได้ผิดหวังอะไรมากมาย
ยังไงซะหลักการเอาชีวิตรอดของตระกูลฉือพวกเขาก็คือ ขอแค่ยังมีลมหายใจ ก็ยังไหวเสมอ
แม่จากไปเร็ว พ่อเลี้ยงพวกเขามาตามลำพัง ต้องทำงานอีก จะไปหวังให้ผู้ชายบ้านๆ อย่างพ่อเลี้ยงลูกได้ละเอียดขนาดไหน?
"ว่าแต่ แล้วแกไปเจอเฉี่ยนเป่าได้ยังไง?" ฉือเฟิงเซียวถามพลางลวกกระเพาะหมูให้ฉือเฉี่ยน
ฉือชิงเฉินกลับมาสติ เห็นท่าทางคล่องแคล่วของพี่ชาย ก็รู้ได้ทันทีว่าปกติต้องดูแลเจ้าตัวแสบคนนี้มานานแค่ไหน
ไม่แปลกใจเลยที่เลี้ยงออกมาได้น่าโมโหขนาดนี้
พูดถึงเรื่องนี้ ฉือชิงเฉินก็เงียบไปอีกรอบ
"พี่สาม พี่เคยขอทานเป็นไหม?"
"...หา?"
ฉือชิงเฉินหันไปถามฉือเยี่ยนลิ่วอีกคน "น้องหก ลองขอทานเป็นไหม?"
ฉือเยี่ยนลิ่วส่ายหน้า "ไม่เป็น"
ฉือชิงเฉินชี้ไปที่ฉือเฉี่ยนซึ่งกำลังกินข้าวอยู่ "งั้นใครสอนเจ้านี่ขอทาน? ท่าทางและน้ำเสียงตอนขอทานของมัน มาตรฐานยิ่งกว่าขอทานที่นั่งอยู่ข้างถนนมาสิบปีอีก!"
ฉือเฉี่ยนเงยหน้าขึ้น ขยิบตา "แบะ?"
"เป็นไปไม่ได้ เฉี่ยนเป่าจะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง?" ฉือเฟิงเซียวสงสัย
ฉือเยี่ยนลิ่วกุมขมับ "เรื่องนี้ผมเป็นพยานได้ เธอขอทานเก่งมาก ผมยังมีวิดีโออยู่เลย"
"เดี๋ยวส่งมาให้ฉันด้วย" ฉือเฟิงเซียวพูดจบ ก็ทำหน้าขรึมถามฉือเฉี่ยน "ที่บ้านให้เงินไม่พอใช้หรือไง ถึงต้องออกไปขอทาน??"
ฉือเฉี่ยน "คุณน้าคะ มันเป็นความชอบส่วนตัว ขอให้เคารพความชอบของแต่ละคนด้วยนะคะ"
พี่น้องตระกูลฉือทั้งสามคน...