ฉือเฉี่ยนค่อย ๆ หดขากลับ "อุ๊ย! เพิ่งรู้ว่าเมื่อกี้เตะโดนขยะอะไรสักอย่าง กลิ่นเหม็นเกือบหึ่งให้ตาย"
หลิงเฉียนจ้องเธอด้วยความโกรธ "ฉือเฉี่ยน! แกจะฆ่าคนหรือไง? แกรู้ไหมว่าฮว่า ๆ ร่างกายอ่อนแอ ทนหนาวไม่ได้ แล้วแกยังจงใจผลักเธออีก!"
"ไม่ต้องขอบคุณหรอก กำจัดขยะเพื่อสังคม"
"...ใครจะไปขอบคุณแกวะ!?"
ฉือเฉี่ยนล้วงมือลงในกระเป๋าเดินผ่านข้าง ๆ กู้ฮว่า ก้มหน้ามองเธอแวบหนึ่ง
อากาศหนาวแล้วก็ห่มดินให้หนา ๆ หน่อย ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน
พูดจบ เธอก็ก้าวเข้าลิฟต์ไป
ระบบบ้า ๆ บอกว่าลุงสี่จะมีอุบัติเหตุรถชนแถวนี้
แต่เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าลุงสี่หน้าตาเป็นยังไง
ฉือเฉี่ยนกำลังจะถามลุงสาม แต่กลับพบว่า...
ลุงสามไม่ได้ขึ้นลิฟต์!
กระเป๋าและมือถือของเธอยังอยู่กับลุงสาม!
ฉือเฉี่ยน: ...
กลับไปตอนนี้ก็เสียเวลาเปล่า ๆ ยังไงก็ไปหาลุงสี่ก่อนดีกว่า
หวังว่าลุงสี่จะรู้จักเอาตัวรอด กระโดดออกมาเองซะ
ฉือชิงเฉินหันเพื่อนไม่เจอก็ออกจากโรงแรมมา
ในวินาทีที่ก้าวออกจากโรงแรม ตาข้างขวาที่เคยบาดเจ็บเมื่อหลายปีก่อนก็เจ็บแปลบขึ้นมา ตามด้วยสายตาที่เริ่มพร่ามัว
ตาซ้ายไม่รู้ว่าโดนตาขวาลากไปด้วยหรือเปล่า ค่อย ๆ มองไม่เห็นไปด้วย
เหมือนมีอะไรมาบังตาอยู่ ช่วยให้มองเห็นแสงเงารอบ ๆ ได้ลาง ๆ แต่ก็มองไม่ชัดเสียที
ฉือชิงเฉินเม้มปาก หยิบแว่นตาข้างเดียวในกระเป๋าออกมาใส่
ก็ยังมองไม่เห็นอยู่ดี
บางทีอาจจะตาบอดไปแล้วจริง ๆ
ฉือชิงเฉินคิดอย่างใจเย็น ยืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อแยกแยะทิศทางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปทางซ้าย