[คน...มนุษย์ลิง???]
[ขำกลิ้งเลย พี่ฉือตกใจเป็นร้อยปี: นี่มันเรื่องที่มนุษย์จะทำได้เหรอ?]
[น้องเฉี่ยนเอ๊ย แกยังมีอะไรที่ข้าไม่รู้จักอีก!]
[โดรนอยู่ไหน! ข้าอยากดูมุมมองของน้องเฉี่ยนตอนเล่นชิงช้า!]
ฉือเฟิงเซียววิ่งไล่ตามไปข้างหน้า ในที่สุดก็ไล่ตามทันฉือเฉี่ยนที่ย่อฝีเท้ารอเขาอยู่
เสิ่นจิ้งพ่อลูกที่เป็นห่วงจึงตามมาด้วย ต่างตกใจ ที่นี่มีแม่น้ำจริงๆ ด้วย
และฝั่งนี้พื้นราบกว้างขวาง เหมาะแก่การตั้งแคมป์มาก
พวกเขารู้สึกโล่งใจที่ไม่ตามกู้ฮว่าไปทางผิดต่อ
เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วโมง
อีกสามกลุ่มที่เจอผึ้งต่อย ตกหล่มโคลน และเกือบรุกล้ำดินแดนหมีดำ ก็พากันหาแม่น้ำจนเจอ
— อยู่ตรงข้ามกับฝั่งของฉือเฉี่ยนพอดี
พวกเขาเหนื่อยหอบเหมือนหมา มองไปฝั่งตรงข้าม
เต็นท์ก็ตั้งเสร็จเรียบร้อย กำลังต้มหม้อไฟสำเร็จรูปกันอย่างมีความสุข กลิ่นหอมลอยมาทางนี้
หยวนโยวเอ๋อโกรธจนตาแดง: "ฉันบอกให้ไปหาฉือเฉี่ยนไง นายไม่ฟัง! เสียแรงเดินผิดทางตั้งเยอะ!"
หยวนหย่าปลอบ: "โยวเอ๋อ อย่าดื้อสิ รายการนี้สำคัญที่สุดคือสอนให้เรารู้จักพึ่งพาตัวเอง ไม่ใช่พึ่งพาคนอื่น"
"ใช่ โยวเอ๋อ เดี๋ยวนี้เดินอ้อมไปหน่อย ต่อไปจะได้เดินตรง" กู้ฮว่าเสริม
หยวนโยวเอ๋ออยากร้องไห้ พวกเธอเป็นบ้าหรือไง! ใครจะชอบเดินอ้อมกันเล่า!
หลิงเฉียนมองอีกฝั่งอย่างเย็นชา "ของที่ฉือเฉี่ยนพกไปนิดเดียว ไม่นานก็หมด พวกเขาไม่มีเครื่องมือเพียงพอ ต่อให้กับดักล่าสัตว์พื้นฐานก็ทำไม่ได้"