“อ๊า!” หยวนโยวเอ๋อร้องลั่น
ในตอนนั้นเอง ก็มีลมแรงพัดผ่านมา
ฉือเฉี่ยนไม่รู้ว่าไปยืนอยู่ตรงหน้าหมีตั้งแต่เมื่อไหร่ เธอกั้นอยู่ข้างหน้าหยวนโยวเอ๋อที่ถูกผลักล้มลงไป และคว้าอุ้งเท้าหมีที่เต็มไปด้วยขนเอาไว้
อุ้งเท้าหมีกำลังจะฟาดลงมาในวินาทีถัดไป
“ฉือเฉี่ยน!” ฉือเฟิงเซียวสีหน้าเปลี่ยนไปทันที คิดไม่ทันก็พุ่งตัวออกไป
[อ้ากกก ฉือเฉี่ยนจะทำเป็นฮีโร่ไปทำไม! ลงไปเป็นอาหารหมีหรือไง!]
[หยวนหย่าไร้ยางอายอะไรขนาดนั้น ผลักเด็กออกไปงั้นเหรอ!]
ท่ามกลางเสียงกรีดร้อง สิ่งที่ไม่น่าเชื่อก็เกิดขึ้น——
หมีดำอุ้มฉือเฉี่ยนขึ้นมา ในท่าแบบเดียวกับที่คนอุ้มเด็กทารก วางเธอไว้บนหลังของมัน แล้วก็จะหอบเธอเดินหนี
“ไม่ได้นะ วางฉันลง!” ฉือเฉี่ยนบีบหูหมี “ฉันไม่ใช่ลูกเธอ เธอจำหมีผิดแล้ว”
ทุกคน: !!!
นั่นมันหมีเป็นๆ! ไม่ใช่ตุ๊กตาหมีที่สาวๆ ชอบสักหน่อย!
เธอกล้าบีบหูมันได้ยังไง!
หมีดำไม่โกรธด้วยซ้ำ ดวงตาสีดำขลับมองฉือเฉี่ยน แล้วเข้าไปดมๆๆ ตามตัวเธอ
อ้าว เหมือนจะไม่ใช่กลิ่นลูกของมันจริงๆ แฮะ
แต่ทำไมมันถึงอยากหอบกลับบ้านนักหนานะ?
ฉือเฟิงเซียวหัวใจแทบหล่นไปที่ตาตุ่ม เขาค่อยๆ เข้าใกล้หมีดำ วางแผนจะฉวยจังหวะที่มันเผลอแย่งตัวฉือเฉี่ยนกลับมา
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะลงมือ หมีดำก็วางฉือเฉี่ยนลงแล้ว
มันหันมามองเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะหายเข้าไปในป่า
[โว้...โว้ย...]
[หมีนั่นเหมือนจะคิดว่าน้องเฉี่ยนเป็นลูกตัวเองนะ ท่าอุ้มกอดเนี่ย ทำเอาผมนึกถึงแม่เลย]