ฉือเฉี่ยนหัวเราะร่า:"พวกเราก็แค่เล่นเป็นเฉยๆ ใครจะไปเหมือนใครล่ะ คำว่าหน้ามนุษย์ใจสัตว์นี่เขียนไว้บนหน้าชัดๆ เลย"
เฮ่อฟางจือ:"แกด่าใครอีกนะ?!"
"ด่าแกแล้วไง ฟังไม่ชัดจะให้สลักไว้บนป้ายหลุมศพไหม? พูดมากเป็นกรด เกิดมาเป็นดินสอ 2B รึไง?"
เฮ่อฟางจือหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ สวีจื้อชิงที่อยู่ข้างๆ รีบดึงเขาไว้:"พอเถอะ อย่าไปเสียเวลากับนางเลย เราดูแลตัวเองให้ดีก็พอ"
กู้ฮว่าเข้ามาช่วยไกล่เกลี่ย:"การเดินบนหิมะแบบนี้มันอันตรายมาก เรามาดูก่อนดีกว่าว่ามีอะไรใช้ประโยชน์ได้บ้าง รวมหัวคิดกันหน่อย จะได้เดินออกจากภูเขาหิมะไปด้วยกัน"
หลิงเฉียนไม่คิดขัดคำนาง:"ได้ เราต้องรีบหน่อย ไม่งั้นฟ้ามืดแล้วจะลำบาก"
จี้หรงเอินพาลูกสาวเข้ามาร่วมกลุ่มด้วย
[อาจารย์จี่คิดอะไรอยู่เนี่ย! ไปอยู่ทีมที่แย่ที่สุดได้ยังไง!]
[ทางราบมีให้เดินไม่เดิน ดันไปเดินทางคดเคี้ยว]
[ฮ่าๆ พวกแกได้บทจากทีมงานมาหรือไง? ถ่ายทอดสดเพิ่งเริ่มก็มาดูถูกพวกฮว่า ๆ กันแล้ว ไม่รู้จักบอกว่าพวกแกเป็นผู้กำกับเองเลย]
ฝั่งฉือเฉี่ยน ลั่วจื่อฉวนเสนอว่าใช้เชือกมัดเป้แล้วลากไปบนหิมะ จะได้ไม่ตกลงไปในรอยแยกน้ำแข็งกระทันหัน
เสิ่นจิ้งถามฉือเฉี่ยนว่ามีความคิดเห็นยังไง
ฉือเฉี่ยน:"แบบนั้นยุ่งยากไป เอาเป็นว่าเอาเชือกมัดเอวกันเป็นเส้นเดียว เดินไปเป็นแถวเถอะ ถ้าใครพลาดตกลงไป คนข้างๆ จะได้ดึงขึ้นมาทัน"