เสียงร้องไห้ของจี้อานว่านขาดหายไปทันที การปรากฏตัวของฉือเฉี่ยนในเวลานี้เหมือนเทพเจ้าลงมาจากสวรรค์สำหรับเธอ
เธอกลั้นน้ำตาไว้ แล้วจับเชือกไว้แน่นอย่างร่วมมือ
ฉือเฉี่ยนดึงเชือกให้ตึง เสิ่นเจียซูและลั่วจื่อฉวนช่วยอยู่ด้านหลัง
ฉือเฟิงเซียว เสิ่นจิ้ง และลั่วฟานช่วยเหลืออยู่ข้างๆ พอจี้อานว่านขึ้นมาได้ก็รีบพาเธอไปยังที่ปลอดภัยทันที กันไม่ให้หล่นลงไปอีก
จี้หรงเอินวิ่งมาหอบๆ เพื่อเช็คว่าเธอปลอดภัย "ว่านว่าน เธอบาดเจ็บไหม? ยังไงบ้าง?"
จี้อานว่านส่ายหน้าเงียบๆ แต่สายตามองไปทางฉือเฉี่ยน
ริมฝีปากของเธอขยับ ดูเหมือนรูปปากของสองคำ
ฉือเฉี่ยนอ่านออก นั่นคือคำว่า "ขอบคุณ"
เธอไม่ใส่ใจ รับลูกอมแท่งที่เสิ่นเจียซูปอกส่งให้มา แล้วอมเข้าปาก
อา! โคตรฟิน!
ลั่วจื่อฉวนช้าไปหนึ่งก้าว เงียบๆ เก็บเยลลี่องุ่นที่ยังไม่แกะกลับเข้าอกกระเป๋า
จี้หรงเอินเอ่ยขอบคุณฉือเฟิงเซียวและพวกเขาหลายรอบ จากนั้นก็กำชับให้จี้อานว่านระวังตัว เดินตามเขาไปให้ติด อย่าหลงกลุ่ม
จี้อานว่านไม่พูด แค่พยักหน้า
[นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว]
[อาจารย์จี้เมื่อกี้เพื่อช่วยลูกสาว จนหน้าคว่ำเขียวไปเลย ผมจะบอกว่า]
[โชคดีที่น้องเฉี่ยนมากัน ไม่งั้นไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น]
[ไม่ใช่ความดีความชอบของฉือเฉี่ยนคนเดียว จะชมอะไรขนาดนั้น นายกู้ฮว่าไม่ได้ช่วยอะไรเลยเหรอ?]
เสิ่นจิ้งพูด "ผมเห็นมีต้นไม้อยู่นั่น เราไปทางนั้นกันเถอะ ใกล้ค่ำแล้ว ต้องตั้งแคมป์ก่อน"