ลั่วจื่อฉวนหน้าตาเหมือนบอบบาง แต่จริงๆ แล้วไม่ได้บอบบางขนาดนั้น
เขาเข้าชมรมยิงปืน และปกติก็ชอบเล่นฟุตบอล บาสเกตบอล อะไรพวกนั้น เพื่อการเรียนรู้ที่ดีขึ้น เขาไม่เคยหยุดออกกำลังกายเลย
ตัวจับเวลาหยุดลง เขาใช้เวลาเพียง 27 วินาทีก็ถึงเส้นชัย
ช้ากว่าฉือเฟิงเซียวอยู่แค่นิดหน่อย
หลิงเฉียนและเฮ่อฟางจือที่คิดว่าชัยชนะอยู่ในกำมือแล้ว สีหน้าพากันไม่สู้ดี
มาถึงรอบสุดท้ายของเกม เป็นรอบที่ผู้ใหญ่ต้องแบกลูก
ฉือเฉี่ยนเดินมาถึงเส้นชัย มือสองข้างซุกอยู่ในแขนเสื้อ เดินผ่านหน้าพวกสวีจื้อชิงไป พลางพูดเสียงขึงขัง
"บางคนอายุยังน้อยก็เป็นพ่อให้คนรุ่นเดียวกันแล้ว ไม่รู้ว่านี่คือความไร้มนุษยธรรม หรือความเสื่อมทรามทางศีลธรรมกันแน่"
พวกสวีจื้อชิง: "..."
ถ้าเธอไม่พูด จะตายไหม?
จะตายไหม?!?!
ฉือเฉี่ยนเดินไปหาฉือเฟิงเซียว ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขา "คุณน้า เช็ดเข่านิดสิ"
"หืม?"
"คุณเป็นโรครูมาติซั่มที่เข่าไง ลืมไปแล้วเหรอ?"
ฉือเฟิงเซียวรับผ้าเช็ดหน้ามา จริงๆ ตอนนี้ยังไม่ค่อยปวดมากนัก แถมมันไม่ปวดมาสักพักแล้วด้วยซ้ำ ไม่คิดว่าเธอยังจะจำได้
ฉือเฟิงเซียวรู้สึกอบอุ่นหัวใจ "เธอวางใจได้ น้าไม่เป็นไร"
"ดีจัง" ฉือเฉี่ยนส่ายหัวไปมา "เดี๋ยวตอนน้าแบฉัน อย่าเผลอทำฉันตกหล่นล่ะ"
ฉือเฟิงเซียว: "..."
ตอนนี้เขาอยากจะโยนเด็กเปรตคนนี้ลงน้ำให้รู้แล้วรู้รอด!!
สนามแข่งบนสระว่ายน้ำถูกเปลี่ยนใหม่ กลายเป็นสี่ลู่คู่ขนาน
รอบนี้มีแค่ด่านอุปสรรคสามด่าน ไม่ยากเท่าไหร่ สู้กันที่ความเร็วล้วนๆ