ฉือเฟิงเซียวงัดไหล่ฉือเฉี่ยนไว้ "เฉี่ยนเป่า ดูท่ารอบนี้แกไม่อยากดิ้นรนก็ต้องลุกขึ้นมาลุยแล้วล่ะ"
กฎจำกัดแค่ให้เก็บขยะบนเกาะ เธอคงสั่งให้วาฬเพชฌฆาตกับฉลามขึ้นฝั่งมาช่วยทำงานให้ไม่ได้หรอกมั้ง?
ฉือเฉี่ยนกอดอกซุกมือไว้ "เทียบกับเรื่องนั้นแล้ว ฉันอยากรู้อย่างหนึ่งมากกว่า"
"ว่ามา"
"เมื่อไหร่เราจะกินข้าวเช้า?"
ฉือเฟิงเซียวถูกเธอทำเอาพูดไม่ออก ป่านนี้จะประสบเคราะห์กรรมใหญ่หลวงแล้ว เธอยังนึกถึงแต่เรื่องกินนั่นอีก
ไม่เห็นคนอื่นเขาเผ่นกันแล้วเพื่อเก็บขยะเพิ่มขึ้นอีกนิด?
ฉือเฟิงเซียวอึ้งไปพักใหญ่ ก็ยอมจำนนไปทำข้าวเช้าให้เธอกิน
เลี้ยงยัยหนูน้อยจริง ๆ เลย
ฉือเฉี่ยนสมใจได้กินอาหารเช้าร้อน ๆ ถือขวดนมแก้วจากกล่องเสบียงมาจิบช้า ๆ
ฉือเฟิงเซียวมองท่าทางเฉื่อยแฉะของเธอ "ยัยหนูน้อย รีบกิน ๆ หน่อย เดี๋ยวขยะถูกคนอื่นเก็บเกลี้ยง พวกเรากลางคืนต้องนอนดาดฟ้ากินลมเหนือแน่"
"อย่าเพิ่งร้อนใจไปเลย กินเร็วเกินไปทำให้กระเพาะกับลำไส้เป็นภาระ ไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพ" ฉือเฉี่ยนท่าทางสงบนิ่ง "แล้วขยะมันก็อยู่ตรงนั้น แกจะมาหรือไม่มา มันก็มีแต่เพิ่มไม่มีลด"
"...แกพูดตรง ๆ มาเถอะ นี่แกตัดสินใจยกมือยอมแพ้แล้วใช่ไหม?"
"นี่เรียกว่ายอมแพ้ได้ไง? มีคำพูดว่า ในโลกนี้มีความกล้าแบบเดียวเท่านั้น คือหลังจากเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของชีวิตแล้ว ก็ยังคงรักชีวิต"
"แล้วไง?"
"ฉันเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของชีวิตแล้ว ก็แค่อยากตบหน้ามันสักฉาด" ฉือเฉี่ยนยิ้ม "บอกมันว่าคิดจะเอาชนะฉันน่ะเป็นไปไม่ได้ ฉันก็แค่ล้มตัวลงนอนเอง"