พลังทั่วร่างของเวินหลีถูกสูบออกไปในพริบตา ริมฝีปากสั่นระริก น้ำตาร่วงไม่ขาดสาย
"ฉัน... ฉันก็ถูกหลอกเหมือนกัน..."
"ตามใจคุณเลย" ฉือเฉี่ยนไม่คิดฟังคำแก้ตัว "คุณมีทุกข์มากแค่ไหน เล่าให้ฉันฟังแล้วได้อะไร"
เวินหลีเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน รีบอธิบายกับถังซินอย่างร้อนรน "ซินซิน ขอโทษนะ แม่แค่เข้าใจผิด แม่ไม่รู้ว่าหนูคือลูกสาวแท้ ๆ..."
ถังซินเหมือนได้รับพลังจากฉือเฉี่ยน รวบรวมความกล้าเอ่ยว่า
"หนู... หนูไม่ขอรับคำขอโทษค่ะ กลับไปแล้ว หนูจะย้ายไปอยู่กับยายตามที่แม่บอก ขอบคุณแม่มากที่ดูแลหนูมานาน"
ยายคือคนที่รักเธอมากที่สุดในบ้าน
เวินหลีแทบคลุ้มคลั่ง "ไม่นะ ซินซิน หนูทำแบบนี้กับแม่ไม่ได้ แม่ขาดหนูไม่ได้..."
ฉือเฉี่ยนอธิบาย "เธอขาดเธอไม่ได้ แปลว่าเธอขาดลูกสาวแท้ ๆ ของเธอไม่ได้ สิ่งที่ผู้เขียนต้นฉบับต้องการสื่อคือ ไม่ว่าเธอทำผิดอะไร ล้วนเป็นเพราะรักเธอ..."
ฉือเฟิงเซียวข้าง ๆ กลั้นหัวเราะ เขาชอบเวลาเฉี่ยนเป่าพูดประชดประชันคนอื่นที่สุดจริง ๆ
สะใจชะมัด
ถังซินลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะเด็ดเดี่ยวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว "ขอบคุณค่ะ แต่ตอนนี้หนูไม่อยากฟังที่แม่พูดแล้ว"
"ซินซิน..." เวินหลีร้องอ้อนวอน
ฉือเฉี่ยนบิดขี้เกียจ "ฉันหิวแล้ว"
ฉือเฟิงเซียว "? เธอเพิ่งกินแตงโมไปเจ็ดชิ้นไม่ใช่รึไง!"
ชิ้นของถังซิน ของเสิ่นเจียซู เข้าท้องเธอหมด!
อย่านึกว่าเขาไม่เห็นนะ!