ลั่วฟานหลังเย็นวาบ จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างรุนแรง
เขากลืนน้ำลาย "ไม่ ไม่เยอะ ฉันเก็บได้แค่สี่ถุง"
"สี่ถุงเหรอ" ฉือเฉี่ยนตัดสินใจอย่างอารมณ์ดี "ทำดีนี่ ตอนนี้ของพวกนี้เป็นของฉันแล้วนะ!"
ลั่วฟาน: !!!
"ตอนนี้นายเอาขยะของฉันไปส่งที่แคมป์ของฉัน ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?"
จากเมื่อไรกลายเป็นขยะของเธอไปแล้ว!?
ลั่วฟานแน่นในหัวใจแทบหายใจไม่ออก หันไปมองเสือดาวที่หน้าตาดุดัน พูดคำว่าไม่ไม่ได้อยู่ครึ่งวัน
สุดท้ายก็ยอมจำนนภายใต้อำนาจของฉือเฉี่ยน "ฉัน ฉันไปส่ง..."
ฉือเฉี่ยนดีใจมาก และส่งหมาป่าสองตัวไปคุ้มกันลั่วฟาน
ลั่วฟาน: ให้มันอยู่ห่างฉันหน่อยยย!!!
ไม่นาน ฉือเฉี่ยนก็หันเป้าไปยังเหยื่อรายต่อไป
เวินหลี
ถุงที่เวินหลีเก็บได้ทั้งสองใบก็ถูกโอนเข้าบัญชีของฉือเฉี่ยน
ต่อมาคือลั่วจื่อฉวน
หมอนี่ให้ความร่วมมือดี พอเห็นฉือเฉี่ยนนั่งเสือดาวพุ่งออกมา จ้องมองถุงขยะข้างเท้าเขา
ไม่ต้องให้เธอเอ่ยปาก ก็รู้ดีแก่ใจเอาขยะมาส่งให้
ฉือเฉี่ยนกวาดต้อนขยะไปได้ไม่น้อย บัญชีค่อย ๆ อวบอ้วนขึ้น
อืม... ขยะที่ปล้นมา จะนับว่าเป็นขยะที่ตัวเองเก็บเองได้ยังไงล่ะ?
สุดท้ายคือกู้ฮว่าและหลิงเฉียน เผชิญหน้ากับภัยคุกคามตรง ๆ ของฉือเฉี่ยน พวกเขาพยายามต่อต้าน
"นี่มันได้เปล่าโดยไม่ต้องลงแรง! วิธีนี้เธอไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยหรือไง?!" หลิงเฉียนโกรธจนโพล่งด่าออกมา
ฉือเฉี่ยนนั่งบนหลังเสือดาวอย่างไม่รีบร้อน "เอ๊ะ ก็ตอนนี้ฉันไม่ได้กำลังปรึกษากับพวกนายอยู่หรือไง?"