สมองของฉือเฉี่ยนกลายเป็นฟักทองไปแล้ว
นี่มันเนื้อเรื่องบ้าอะไรกัน?
ผู้แต่งต้นฉบับ ฉันขอสาปแช่งบรรพบุรุษทั้งเจ็ดรุ่นของคุณ!
เพื่อจะจัดการตระกูลฉือเก่าๆ ของพวกเขา ก็ไม่สนใจตรรกะหรือวิธีการเลยใช่ไหม?
ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับตระกูลฉือ ล้วนตายอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ทั้งเรื่องให้ความรู้สึกว่า "ผู้แต่งอยากให้คุณตายตอนสามยาม คุณก็อย่าหวังว่าจะมีชีวิตถึงห้ายาม"
ฉือเฉี่ยนกำหมัดแน่น!
"ก๊อก ก๊อก ก๊อก!" เสียงเคาะประตูดังขึ้น
ฉือเฉี่ยนเดินไปที่ประตู มองผ่านช่องมอง แต่ไม่เห็นใครอยู่ข้างนอก
แต่เสียงเคาะประตูยังคงดังอยู่
โอ้โห เหตุการณ์เหนือธรรมชาติ?
ฉือเฉี่ยน "แผละ" เปิดประตูออก มองซ้ายมองขวาก็ยังไม่เห็นใคร
"เจี๊ยบ เจี๊ยบ!" เสียงอ่อนใสมาจากด้านล่าง
ฉือเฉี่ยนก้มลงมอง
อินทรีประหลาดรุ่นมินิตัวหนึ่งยืนตัวตรง ปีกทั้งสองข้างชิดลำตัว เชิดหน้าอกอย่างสงบเสงี่ยม
บนไหล่ของมันมีกิ่งไม้พาดอยู่ ปลายกิ่งมีห่อผ้าใบเล็กๆ แขวนอยู่
เหมือนเด็กดีที่หนีออกจากบ้าน พร้อมห่อของมาเข้าพึ่งญาติ
เจ้าตัวเล็กนี่แหละที่เคาะประตู?
ฉือเฉี่ยนย่อตัวลง จิ้มหัวฟูฟูของมัน "เจ้าตัวเล็ก เธอมาสุ่มเคาะประตูบ้านคน ไม่กลัวตายหรือไง?"
"จุ๊บ จุ๊บ!" อินทรีประหลาดไม่พอใจ "ฉันไง! ลืมฉันเร็วขนาดนี้เลยเหรอ!"
ฉือเฉี่ยนจ้องมันอยู่พักใหญ่ "อินทรียักษ์??"
"ฉันเอง!"
"ทำไมกลายเป็นตัวเล็กขนาดนี้? เสียงก็ด้วย อ่อนๆ ไปนิด"
"เมื่อก่อนฉันแกล้งทำทั้งนั้น นี่แหละเสียงจริงของฉัน!"
อินทรียักษ์... ไม่สิ เจ้าอินทรีน้อย ทิ้งห่อผ้า แล้วพุ่งเข้าไปกอดขาฉือเฉี่ยน ปีกทั้งสองข้างพยายามโอบเธอไว้