วันต่อมา ฉือเฉี่ยนย้ายที่ใหม่ พาแมวจรจัดหมาไนไปขอทานต่อ
"หนูน้อย พวกหมาแมวนี่ขายไหมจ๊ะ?" มีคนเบียดฝูงชนเข้ามา พูดกับฉือเฉี่ยน "ลุงให้เงิน แล้วขายให้ลุงได้ไหม?"
คนคนนี้เป็นนายกองละครสัตว์ มองเห็นโอกาสทำเงินจากหมาแมวพวกนี้ อยากได้ไปเลี้ยงทำเงิน
อีกทั้งยังรังแกที่ฉือเฉี่ยนเด็ก ไม่มีความรู้ เลยตั้งราคาต่ำ ๆ
ฉือเฉี่ยน: "ไม่ขาย ไปให้พ้น"
"อย่าให้ดี ๆ ไม่เอาต้องเอาเรื่องนะ!" นายกองละครสัตว์เปลี่ยนสีหน้าทันที "โกรธฉันไว้ ฉันจะทำให้นายขายขอทานทั้งซอยไม่ได้!"
"โอ้โห ฉันกลัวจังเลย"
"แก!" ชายคนนั้นถีบชามของฉือเฉี่ยนล้ม แล้วยกฝ่ามือฟาดมา
แต่ยังไม่ทันถึงตัวฉือเฉี่ยน ฝูงหมาก็พุ่งพรวด กัดแขนเสื้อเขาดึงสุดแรง
แมวก็กระโดดขึ้นมาข่วนกางเกง ลงเล็บไม่กี่ที ฉีกเป็นกางเกงขาก๊วยสุดแนวเลย
ผู้คนที่เดินผ่านแถวนั้นพากันหัวเราะลั่น
ชายคนนั้นแค้นใจสุดขีด มือหนึ่งจับกางเกง มือหนึ่งปัดแมวจรจัดหมาไน แล้ววิ่งหนีเตลิดเปิดเปิง
ซักพัก โทรศัพท์เขาก็ดัง
"เจ้านาย! เรื่องใหญ่แล้ว! สัตว์ในคณะละครของเราแตกตื่น เผลอแป๊บเดียววิ่งเข้าป่าไปหมดเลย!"
"อะไรนะ?!?!"
ฉือเฉี่ยนยัดมือใส่แขนเสื้อ คิดในใจ ฟ้าสวย ๆ แบบนี้ ทำไมมีแต่คนชอบหาความเดือดร้อนใส่ตัวกันนะ?
อีกซักพัก หญิงชราหน้าตาเหมือนคนร่ำรวยถูกตามใจ มาหยุดอยู่ตรงหน้าฉือเฉี่ยน
"น้องหนู หมาแมวพวกนี้หนูเลี้ยงเหรอ?"
ฉือเฉี่ยนส่ายหัว "ไม่ใช่"