ฉือเฉี่ยนดูเหมือนจะเจ็บปวดเล็กน้อย ก้มหน้ามองบัตรใบนั้น
ฉือเฉาเซิงไม่รู้ทำไมถึงใจอ่อนขึ้นมา พอเห็นรถยนต์ส่วนตัวของฉือลี่เซินกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ก็ทิ้งคำว่า "ลาก่อน" แล้วจากไปอย่างใจแข็ง
ฉือเฉี่ยนไม่ได้สังเกตว่าเขาไปแล้ว
ดวงตาที่มองบัตรธนาคารมีประกายดาว
อยู่แค่ไม่กี่วันก็ได้ตั้งหนึ่งล้าน!
บนโลกนี้มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ!
คุณน้ารองนี่ใจกว้างเกินไปแล้ว!
หลังจากนั้นสักพัก ฉือเฉี่ยนก็รู้ตัวว่าตัวเองอาจเจอเหตุการณ์ทำนอง "ถือเงินห้าล้านแล้วไปให้ไกลจากลูกชายฉัน"
คุณน้ารองยังไม่ทันบอกลาเลยก็ทิ้งเธอแล้ว!
หัวใจที่มอบให้เสียเปล่า
*
กลับถึงคฤหาสน์แล้ว ฉือเฉี่ยนก็โยนเรื่องที่ถูกคุณน้ารองทิ้งไปไว้ข้างหลังทันที
"เสี่ยวไป๋! เสี่ยวเซียง! ต้าเฮย!"
"ฉันกลับมาแล้วนะ!"
ฉือเฉี่ยนกำลังจะวิ่งเล่นอย่างร่าเริง คอเสื้อด้านหลังก็ถูกฉือลี่เซินจับไว้ได้ทันที
"ออกไปข้างนอกตั้งนานขนาดนี้ ดูท่าหัวใจแกคงจะเห่อไปไกลแล้วสิ" ฉือลี่เซินแสร้งทำท่าเคร่งขรึม "ตามข้าเข้ามา"
ฉือเฉี่ยนคอตก เดินตามคุณปู่เข้าไปในห้องรับแขก
ยังไม่ทันที่ฉือลี่เซินจะพูด เธอก็หยิบของบางอย่างออกมาจากเป้ ยื่นให้เขาดูราวกับสมบัติล้ำค่า
"คุณปู่ดูสิ! นี่คือของขวัญที่หนูเอามาฝากตอนอัดรายการนะ! น่ารักมั้ยคะ?"
เมื่อเห็นเต่าไม้แกะสลักในอุ้งมือเธอ มุมปากของฉือลี่เซินก็กระตุก สีหน้าเคร่งเครียดแทบจะคุมไม่อยู่
"ทำไมถึงแกะเป็นเต่าให้ข้าล่ะ?"
"ก็เพราะเต่าอายุยืนไงคะ หนูหวังให้คุณปู่แข็งแรง อายุยืนถึงร้อยปี!" ฉือเฉี่ยนพูดหวานราวกับมันไม่ต้องใช้เงิน "คุณปู่ชอบมั้ยคะ?"