สองชั่วโมงผ่านไป หลังจากเสร็จสิ้นการสอบสวนและตำหนิของตำรวจ ฉือเฉาเซิงก็พาฉือเฉี่ยนออกมาจากสถานีตำรวจ
เขาเงียบไปนานเหมือนกัน
โตป่านนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่ถูกเรียกตัวมาสถานีตำรวจ
ข้อหาทารุณกรรมผู้เยาว์
และผู้เยาว์คนนี้เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน ได้ถีบทำลายความสุขของโจรปล้นจนเรียบร้อย ส่งผลให้โจรปล้นอาจหมดหวังเป็นมนุษย์ไปตลอดชีวิต
วันนี้มันช่าง…โคตรมหัศจรรย์พันลึกจริงๆ
ฉือเฉาเซิงบีบสันจมูก พูดกับฉือเฉี่ยนที่อยู่ข้างๆ ว่า "ฉันไม่ได้จะอดอาหารแกให้ตาย แค่ลืมไปว่าแกยังอยู่บ้าน"
เขาอยู่คนเดียวมาเสียนาน นิสัยเคยตัวปรับเปลี่ยนไม่ทันในชั่วขณะ
ฉือเฉี่ยนโบกมือ "ไม่เป็นไรหรอก ต้องขอบคุณลุงรองที่ขังหนูไว้ ไม่งั้นหนูก็คงไม่หยุดเหตุฆาตกรรมไว้ได้พอดีหรอก"
โจรปล้นคนนั้นสารภาพแล้วว่าเขาตั้งใจจะปล้นแล้วฆ่าปิดปาก
ได้ยินดังนั้น ฉือเฉาเซิงก็นึกขึ้นได้ ถามเธอว่า "แกบาดเจ็บรึเปล่า"
"ไม่มี สบายมากเลยต่างหากล่ะ" ฉือเฉี่ยนกอดอกซุกซน "แต่ลุงรอง เมื่อกี้ลุงมาจากไหนน่ะ"
"ฉันกำลังจะไปหาเพื่อนก่อนหน้านี้"
"อ๋อ ว่าแล้วเชียว ดีนะที่ติดพันอยู่ตรงนั้น ไม่งั้นคงบินมาถึงตั้งนานแล้ว"
ฉือเฉาเซิง "..." แดกดันเขาเหรอ
ฉือเฉี่ยนถามต่อ "ลุงรอง อีกเดี๋ยวลุงยังจะไปหาเพื่อนลุงอยู่มั้ย"
ถ้าจะไป เธอต้องตกลงใจซะหน่อยว่าอีกเดี๋ยวจะแกล้งปวดท้องหรือแกล้งเป็นหวัดเพื่อหลอกให้เขากลับบ้านดี
ฉือเฉาเซิงเดิมทีคิดอย่างนั้น "ไม่แล้ว พาแกไปกินข้าวก่อน"