“ลุงหนาน เธอทำอะไรน่ะ”
พ่อบ้านหนานกระแอม “คุณชายรอง คุณหนูเล็กกำลัง… เอ่อ… แลกเปลี่ยนทางกายภาพกับสัตว์เลี้ยงอย่างเป็นมิตรครับ”
ฉือเฉาเซิงกระตุกมุมปาก นี่มันขี่หมูชนหมาไม่ใช่หรือไง
ดูท่าคุณพ่อจะตามใจฉือเฉี่ยนจริง ๆ
ขนาดนี้ยังปล่อยให้ทำได้
“ฉือเฉี่ยน”
ได้ยินเสียงคุ้นหู ฉือเฉี่ยนหันไปมอง แล้ว “ฮึ” เชิดหน้ากลับ เอาท้ายทอยให้ฉือเฉาเซิง
เห็นชัดว่ายังเคืองเรื่องถูกทิ้ง
เสี่ยวเซียงเห็นเขา ตากลายเป็นหัวใจสีชมพูสองดวง แลบลิ้นสะบัดขาวิ่งเข้าใส่
ฉือเฉี่ยนรีบกระโดดลงมา เห็นเสี่ยวเซียงพุ่งเข้าหาฉือเฉาเซิงแล้ว!
ฉือเฉาเซิงถูกชนถอยหลังไปสองก้าว มือยังห้อยข้างตัว มองหมูสีชมพูที่เกาะขาตัวเองด้วยความงุนงง
เสี่ยวเซียง “ฮึฮึฮึ”
“……มันกำลังทำอะไร”
ฉือเฉี่ยนหน้าเจื่อน “เอ่อ เสี่ยวเซียงบอกว่า มัน… มันอยากผสมพันธุ์กับคุณน้าค่ะ…”
ฉือเฉาเซิง “……”
พ่อบ้านหนาน “ปุ”
ความปรารถนาของเสี่ยวเซียงไม่เป็นจริง
ภายใต้สายตาของฉือเฉาเซิงที่เหมือนจะฆ่ามันทิ้ง พ่อบ้านหนานก็ลากมันออกไปอย่างยากเย็น
ฉือเฉี่ยนยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ ต้าเฮย
ฉือเฉาเซิงเอ่ยปากอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ “ฉือเฉี่ยน เรื่องที่ฉันพูดกับเธอวันนั้น เธอไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ ฉันแค่ไม่ถนัดเรื่องอยู่กับเด็ก ๆ”
ฉือเฉี่ยนมองนิ้วตัวเอง ทำเป็นไม่ได้ยิน
เขาสะพัดถุงกระดาษในมืออีกที “เมื่อก่อนเธอบอกว่าอยากกินไก่ทอดร้านเอกซ์ วันนี้ฉันซื้อมาให้เธอแล้ว”