ฉือเยี่ยนลิ่วมุมปากกระตุก กดดูกล้องวงจรปิดต่อไป
ภาพถัดไปที่ปรากฏ คือใบหน้ากะโหลกสีเขียวเรืองแสงของฉือเฉี่ยน
มุมปากมีเลือดหยด
ยกมือปัดทีมยอดฝีมืออัลฟ่าทั้งหมดกระเด็น
ฉือเยี่ยนลิ่ว:“……”
เขาเข้าใจต้นตอที่แท้จริงที่ทีมอัลฟ่าแพ้ย่อยยับแล้ว
จิตใจไม่แข็งแกร่งพอ
พรุ่งนี้จะจับพวกมันโยนลงบ่องูให้ฝึกสักหน่อย
เห็นฉือเยี่ยนลิ่วนิ่งเงียบ ฉือเฉี่ยนก็ถาม:“คุณน้า โกรธหรือเปล่า?”
ฉือเยี่ยนลิ่วมองเธอเฉียง ๆ “ถ้าฉันโกรธจริง เธอจะทำยังไง?”
ฉือเฉี่ยนเอนหลังพิง ท่าทางวางมาดสุด ๆ “ขอโทษนะ ฉันไม่เปลี่ยน และคราวหน้าฉันจะมาอีก”
ฉือเยี่ยนลิ่ว:“……”
ลุงสามบอกว่าเธอขี้ขลาด เงียบขรึม นิสัยว่านอนสอนง่าย
เงียบขรึมตรงไหน ว่านอนสอนง่ายตรงไหน?
ฉือเยี่ยนลิ่วขี้เกียจจะพูดกับเธอ ยังไงอีกไม่กี่วันก็ส่งเธอกลับได้แล้ว ไม่ต้องเสียเวลาคิดให้มากความ
ทันใดนั้น เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหยิบเต่าทองคำตัวนั้นออกมาคืนให้ฉือเฉี่ยน
“เต่าทองคำตัวนี้ช่วยฉันกันกระสุนไว้ได้หนึ่งดอก จึงพังไป พรุ่งนี้ฉันจะซื้อให้ใหม่” ฉือเยี่ยนลิ่วพูด
ฉือเฉี่ยนอุ้มเต่าทองคำที่ได้รับบาดเจ็บด้วยความอาลัยอาวรณ์ “ต้องตัวเดียวกันเป๊ะเลยนะ ต้องฝังเพชรพลอยด้วย”
ความสัมพันธ์ดี แจกให้ฟรี ๆ ไม่ต้องคิดมาก
ความสัมพันธ์ทั่ว ๆ ไป จ่ายเต็มราคา
แต่เห็นได้ชัดว่าเธอกับคุณน้าคนเล็กยังไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น
“ได้” ฉือเยี่ยนลิ่วตกลง
เขายังอยากถามเธอว่า เธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วหรือเปล่าว่าเขาจะถูกยิง แต่คิดไปก็คิดว่าไม่น่าเป็นไปได้
บางทีอาจจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญ
ทีมอัลฟ่าซ่อมแซมวิลล่าเรียบร้อยทุกซอกทุกมุม ในที่สุดก็เก็บทีมกลับ