ตอนนั้นมีคนมาเคาะประตู เจียงจู๋จื้อออกไปดู แล้วก็ตะโกนเรียกที่หน้าประตูว่า “เฮออวี่ เพื่อนแกมาหา”
เจียงเฮออวี่เก็บความคิดทิ้ง รีบลุกขึ้นแล้วเดินเร็วๆ ออกจากโต๊ะอาหาร
ฉือเฉี่ยนไม่ได้สนใจอะไรนัก คว้าหม่อนมาเขมือบจานหนึ่งก็เตรียมกลับบ้าน
เธอเดินออกไปข้างนอก เห็นเจียงเฮออวี่ยืนอยู่กับกลุ่มผู้ชายที่เคยมาหาเรื่องเขาที่โรงพยาบาล พวกนั้นผลักเขานิดๆ หน่อยๆ ท่าทางไม่สุภาพเอาเสียเลย
ฉือเฉี่ยนลูบคาง แล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน
ตอนออกมา เธอถือถังสองใบ แล้วไม่พูดไม่จาเทลงไปข้างล่าง
“พรืด——”
น้ำสองถังราดคนที่ยืนอยู่ข้างล่างเปียกโชก
คนหลายคนกลายเป็นจุดดำๆ ทั้งตัว
“เฮ้ย! ใครมันใจดำขนาดนี้เทน้ำหมึกลงมาจากข้างบนวะ? บ้าไปแล้วเหรอ?!”
“ลงมาเจอกันตัวต่อตัวเลย สู้ไม่ลงไม่ใช่คน!”
“กล้าบอกชื่อมั้ย ไอ้สัส ฉันไม่จัดการให้เละเทะไม่เลิก!”
ฉือเฉี่ยนเอาเท้าเหยียบราวบันได “ขึ้นมาสิ ใครจะกลัวใครวะ พวกขยะที่เอาแต่รังแกคนอ่อนแอกว่า!”
“ฟังไว้นะ ยายคนนี้ไม่เคยเปลี่ยนชื่อ ไม่เคยเปลี่ยนนามสกุล——กู้ฮว่าไง!”
คนข้างล่างด่าไปเรื่อย “กู้ฮว่าใช่ไหม? ไว้เจอกันนะไอ้สัส ฉันไม่ทำให้แกเละเทะ ฉันเอาชื่อไปไว้กับแก!”
“พวกเราไป!”
ผู้ชายกลุ่มนั้นทนความเหนียวหนืดของหมึกทั้งตัวไม่ไหว เลยไม่สนใจจะสั่งสอนเจียงเฮออวี่แล้ววิ่งหนีไปเลย
เจียงเฮออวี่เงยหน้ามองขึ้นไป เห็นฉือเฉี่ยนพิงราวบันได ยิ้มโชว์ฟันแปดซี่ที่เปื้อนสีหม่อน ยิ้มได้สะดุดตาจริงๆ