ฉือเฟิงเซียวยิ้ม: "นี่นายพูดถูกแล้วล่ะ เราไม่รู้จักกันมาก่อน ฉันจะไปแคร์ว่านายจะตายหรือรอดทำไม?"
เสิ่นเจียซูพูดอย่างขุ่นเคือง: "เมื่อกี้พวกนายพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับใต้ฝ่าบาท ข้าไม่มีทางให้พวกนายขึ้นเรือใต้ฝ่าบาทเด็ดขาด!"
ลั่วจื่อฉวน: "รู้จักหน้ารู้จักหลังกันบ้างเถอะ"
กู้ฮว่าและคนอื่นๆ หน้ากระตุกเป็นสีแดงสลับเขียว ทั้งอับอายและขายหน้า
เฮ่อฟางจือรู้สึกร้อนผ่าว: "เมื่อกี้พวกนายพูดจาแบบนั้น อย่าไปเรียกร้องความสนใจเพื่อหาผลประโยชน์ใส่ตัวเลย ฉันยังรู้สึกเจ็บหน้าแทนเลย"
ก่อนหน้านี้เขาทำไมถึงได้ไปยุ่งกับพวกนี้ด้วยนะ?
เฮ่อฟางจือเริ่มรู้สึกสับสนขึ้นมาทันใด
ฉือเฉี่ยนไม่สนใจความวุ่นวายเล็กๆ น้อยๆ ตรงนี้ เธอกลับไปหาราชาหมาป่าที่แอบหนีไปไกลๆ เมื่อครู่นี้
มันไม่ชอบมนุษย์มากนัก พอฉือเยี่ยนลิ่วพวกนั้นมาถึง มันก็รีบถอยไปไกลทันที
ฉือเฉี่ยนเดินเข้าไปหามันเอง แล้วยื่นมือไปลูบหัวมัน
ราชาหมาป่าขนฟูขึ้นมาอีกครั้ง: "อย่ามาลูบหัวฉันนะ นั่นมันน่าเสียเกียรติสำหรับผู้ชายมาก!"
ฉือเฉี่ยนลดมือลง: "งั้นฉันไปลูบลูกหมาป่าตัวอื่นแทนก็ได้นะ?"
ลูกหมาป่าตัวอื่นๆ เงยหน้าขึ้นมาทันที ตาเป็นประกายมองมาทางนี้
ลูบฉันสิ ลูบฉันสิ!
ลูบจนขนร่วงก็ไม่เป็นไร!
แข่งขันกันอย่างดุเดือด
ราชาหมาป่ารีบเอาคางมาวางบนมือของฉือเฉี่ยนทันที: "...เอาน่า ให้นายลูบก็ได้!"
ฉือเฉี่ยนสมใจอยากเลยลูบหัวโตๆ ของราชาหมาป่า แล้วก็แหกปากมันดูเขี้ยวแหลม
ราชาหมาป่าทำหน้าถลึงตา แต่ก็กลัวจะทำร้ายมนุษย์ตัวน้อยๆ คนนี้ เลยให้ความร่วมมือตลอด