ได้ยินแบบนั้น สิ่งแรกที่ฉือเฉี่ยนคิดคือ——
ระบบหมาของกู้ฮว่าทำงานไวขนาดนี้เลยเหรอ?
พอหันไปดูตาและเหล่าลุง ก็เห็นว่าทุกคนสงบนิ่งกว่ากันมาก
"หายตัวไปยังไง?"
ฉือเยี่ยนลิ่วอธิบายสั้นๆ "เมื่อกี้ผู้ช่วยของพี่สี่โทรหาผม เขาออกไปตั้งแต่เช้า ถึงตอนนี้ยังไม่กลับมา"
"เขาไม่เอาโทรศัพท์กับกระเป๋าสตางค์ไปด้วย ผมตรวจกล้องวงจรปิดแล้วก็หาร่องรอยไม่เจอ"
ฟังแบบนี้ ก็ดูเหมือนจะเกิดเรื่องจริงๆ
ฉือมู่เจ๋อครุ่นคิดสองสามวินาที "ก่อนหน้านี้ผมเคยได้ยินน้องสี่พูดว่า ยับยั้งเซลล์มะเร็งที่เขากำลังวิจัยอยู่ตอนนี้คืบหน้าไปเกินครึ่งแล้ว ทำให้บางฝ่ายไม่พอใจ"
อีกอย่าง สิ่งที่เขาถืออยู่ในมือ ก็เป็นสิ่งที่ทำให้คนเกลียดชังได้มาก
"หรือว่า...เขาจะถูกลักพาตัว?" ฉือเฉาเซิงคาดเดา
"เอ๊ะ! ตื่นเต้นชะมัด" ฉือเฟิงเซียวนั่งตัวตรง "ผมจำได้ว่าน้องสี่เป็นคนที่โดนลักพาตัวบ่อยที่สุดในหมู่พวกเราใช่ไหม? โชคดีจริงๆ ผมยังไม่เคยลองเลย"
ฉือลี่เซินยกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วพูดช้าๆ "ถ้าโดนลักพาตัวก็ดีสิ เขามีประสบการณ์ เดี๋ยวก็หนีเองได้"
"เดี๋ยวนะ ผมจำได้ว่าน้องสี่เป็นคนหลงทางง่ายนี่นา? ถ้าเกิดเขาหาทางกลับไม่เจอล่ะ?" ฉือเฟิงเซียวใช้ความเป็นพี่น้องอันน้อยนิดตั้งคำถาม
"จำทางไม่ได้ ก็ถามคนสิ" ฉือลี่เซินพูดเรียบๆ "ไม่มีเงิน เขาก็รู้จักไปขอทาน ไม่มีทางอดตายหรอก"
ลูกชายสี่คนพยักหน้าเห็นด้วย
พ่อพูดถูก
พอได้ยินคำว่าขอทาน ฉือเฉี่ยนก็กลืนองุ่นในปากลง แล้วถามว่า