ฉือเฉี่ยนยิ้มออกมาทันที "ตัวขาว"
ราชาหมาป่ามองรอยยิ้มของเธออย่างงงๆ ปลายหูทั้งสองข้างกระตุกเล็กน้อย แล้วเริ่มร้อนผ่าว
ฉือเฟิงเซียวที่ตึงเครียดอยู่พักหนึ่งก็กลั้นยิ้มไว้ไม่ไหว "เฉี่ยนเป่า ตั้งชื่อหมาให้เจ้าหมาป่าแบบนี้ มันก็แกล้งมันหน่อยๆ นะ"
ลั่วฟานพูดเบาๆ "ว่าไปอีกแบบ ชื่อตัวขาวนี่ก็เข้ากันดีแฮะ..."
ยังพูดไม่ทันจบ เขาก็รู้สึกถึงสายตาอันตรายจึงรีบหุบปากทันที
ราชาหมาป่ามองกลับอย่างเย็นชา มนุษย์โง่เง่า
[หมาป่าสีเทาทั้งหลายทำได้ดีมาก! ให้รางวัลเป็นแกะน้อยหนึ่งตัว!!]
[ฉันขอยกให้เป็นการตอบแทนบุญคุณของราชาหมาป่าเลย!]
[โอ้โห ทำไมภาพมืดลงฉับพลันล่ะ?!!]
ราชาหมาป่าถามฉือเฉี่ยน "เจ้าจะจัดการพวกมันยังไง จะเชือดหรือจะฝัง? ข้าสามารถพาพวกมันไปยังที่ที่ไม่มีใครหาเจอได้"
คำพูดนี้ฟังดูองอาจมาก
ฉือเฉี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง มองไปที่นายทหารยศพันตรี แล้วยิ้มอย่างมารร้ายตัวน้อย
นายทหารยศพันตรีถูกสายตานั้นจ้องจนขนลุก
เด็กสาวคนนี้เป็นใครกันแน่?
ทำไมฝูงหมาป่าเหล่านี้ดูเหมือน... มาช่วยนาง!
"ไล่พวกมันลงทะเลไป ให้มันได้สติกันบ้างเถอะ" ฉือเฉี่ยนพูดยิ้มๆ
ฝูงหมาป่าได้รับคำสั่ง ก็บังคับนายทหารยศพันตรีและพรรคพวกให้ลงทะเลไป
เหมือนเทเกี๊ยวลงหม้อ เป็นระเบียบเรียบร้อยสุดๆ
ฝูงหมาป่ายังยืนเรียงแถวอยู่ริมฝั่ง ไม่ให้พวกเขาขึ้นฝั่ง
นายทหารยศพันตรีว่ายถอยหลังด้วยความหวาดระแวง แขนของเขาไปโดนอะไรบางอย่างโดยไม่ตั้งใจ
หันไปมอง ก็เห็นวาฬเพชฌฆาตสามตัวกำลังมองเขามาแบบไม่วางตา
"ไอ้หมอนี่แหละ เมื่อกี้มันขู่พี่สาวเรา?"