ลั่วจื่อฉวนไม่ค่อยเห็นด้วยกับธนูของเธอ: "พวกมันมีสิบสามคน ครึ่งหนึ่งพกอาวุธ ถ้าเปิดศึกตรง ๆ เราอาจสู้ไม่ไหว"
"เปิดศึก? พวกคุณไม่คิดว่า ป่านี้คือสนามล่าสัตว์ชั้นดีเลยหรือ?"
ฉือเฟิงเซียวเข้าใจความหมายของเธอทันที "อยากให้พวกเราทำยังไง?"
"ฉันมีแผน"
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในป่าก็ดังเสียงกรีดร้อง พร้อมกับเสียงวิ่งหนีตึงตัง
ลั่วฟานที่ถูกโจรสลัดซ้อมจนหน้าบวมหน้าตาคล้ำ: "เด็กผู้หญิงคนนั้นแหละ! สมบัติอยู่ที่ตัวเธอ!"
หัวหน้าโจรสลัดโบกมือ "ทิ้งไว้สองคนเฝ้าที่นี่ ที่เหลือตามข้าเข้าป่า"
คนนับสิบก้าวฉับ ๆ เข้าป่า พุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง โดยไม่มีการระวังตัวต่อเหยื่อที่ดูราวกับไก่อ่อนเหล่านี้เลยสักนิด
ฉือเฟิงเซียวและลั่วจื่อฉวนแยกวิ่งคนละทาง วิ่งสุดชีวิตไปข้างหน้า
กระสุนปืนเฉียดผ่านข้างตัวพวกเขา ทำให้หัวใจแทบกระเด็นออกจากอก
กลุ่มโจรสลัดที่ไล่ตามหลังมา ไม่รู้ตัวเลยว่าอันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา
ลูกธนูไม้หัวมนลูกหนึ่งยิงถูกท้ายทอยของคนที่อยู่ท้ายแถว เขาหมดสติทันที
ฉือเฉี่ยนคว้าเถาวัลย์บนต้นไม้ โหนตัวจากต้นนี้ไปต้นนั้น เปลี่ยนจุดยิงอย่างรวดเร็วและเงียบกริบ
คนที่ตามหลังหัวหน้าโจรสลัดล้มลงทีละคน ๆ
พอหัวหน้าโจรสลัดรู้สึกผิดปกติ หันกลับไปดู
เหี้ย! ลูกน้องกองโตของข้าหายไปไหนหมด??
เขาเดือดดาลยิงปืนขึ้นฟ้าหลายนัด "ใคร?! ใครแอบเล่นตุกติก?!"
"ปู่ฉือของแกอยู่ที่นี่" เสียงหลอน ๆ ดังมาจากเหนือศีรษะ
หัวหน้าโจรสลัดเงยหน้า เงาดำบนต้นไม้พุ่งตัวเข้ามา ฝ่าเท้าปะทะเต็มกลางหน้าเขา เตะเขาจนกระเด็นล้มลงกับพื้น