ทันใดนั้น มีเงาคนเดินตรงมาทางนี้
ที่แท้ก็เป็นลั่วจื่อฉวนนั่นเอง
“ผมอยากเข้าร่วมกลุ่มกับพวกคุณ” เขาบอกจุดประสงค์ตรง ๆ
“?” ฉือเฟิงเซียวถึงกับงงไปชั่วขณะ
ที่นี่เป็นสถานสงเคราะห์รึไง ทำไมใคร ๆ ก็แห่กันมา
“พอเถอะ นายมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงรึเปล่า?”
ลั่วจื่อฉวนไม่สนใจเขา หันไปมองฉือเฉี่ยน “ผมจะเป็นประโยชน์กับพวกคุณ”
ฉือเฉี่ยนกัดหลอดต้นอ้อ พรวดน้ำมะพร้าวเข้าปากอึกใหญ่ พลางพูด “ไหนลองบอกมาสิว่ามีดีอะไร เข้ามาทำประโยชน์อะไรให้บริษัทเราได้บ้าง แล้วรับระบบงาน 007 ของบริษัทเราได้ไหม”
เด็กนักเรียนอย่างลั่วจื่อฉวนยังไม่บรรลุนิติภาวะ ย่อมไม่รู้ถึงความโหดร้ายของสังคมผู้ใหญ่
ฉือเฉี่ยนเอ่ยขึ้นมา เขาถึงกับค้างไปห้าวินาทีเต็ม ๆ
อดสงสัยไม่ได้ว่าตัวเองหลุดเข้ามาในฉากสัมภาษณ์งานปีศาจอะไรสักอย่างรึเปล่า…
ลั่วจื่อฉวนขยับแว่น “ผมแปลงน้ำทะเลเป็นน้ำจืดได้ และยังประดิษฐ์ชุดเครื่องมือกลั่นขึ้นมาเองด้วย นอกจากน้ำจืดแล้ว ผมยังลองกลั่นเกลือกับน้ำตาลออกมาได้ แล้วก็ความรู้เรื่องสัตว์ทะเลของผม…”
“พอแล้ว ไม่ต้องพูดต่อ” ฉือเฉี่ยนตัดสินเด็ดขาด “ฉันว่าเราจำเป็นต้องมีคนเก่งอย่างคุณเลย ขอแสดงความยินดี จ้างคุณแล้ว!”
ลั่วจื่อฉวนลังเลเล็กน้อย “ขอบคุณครับ… ท่านประธานฉือ?”
นี่มันคือเพลย์บทบาทในที่ทำงานอะไรสักอย่างรึเปล่า?
ฉือเฟิงเซียวมองทะลุถึงแก่นของฉือเฉี่ยนในคราวเดียว “คุณก็แค่อยากดึงตัวเขาไว้ ให้เขาทำขนมให้กินใช่ไหมล่ะ?”