เมื่อพบเรือโจรสลัดที่ชายฝั่ง ฉือเฉี่ยนเห็นข้าวของมากมายบนเรือก็ผิวปากหวือ "รวยแล้ว!"
ฉือเฟิงเซียวมองท่าทางของเธอแล้วรู้สึกว่าดูเหมือนโจรสลัดยิ่งกว่าโจรสลัดเสียอีก
งานขนของตกเป็นของฉือเฟิงเซียวและเสิ่นจิ้ง ไม่นานก็ขนกวาดเรือโจรสลัดจนเกลี้ยง
หัวหน้าโจรสลัดเห็นฉากนั้นเลือดในใจแทบจะหยด
แต่ฉือเฉี่ยนก็ยังไม่ยอมปล่อยเขาไป "แค่ของพวกนี้ก็พอชดใช้ค่าเสียหายทางจิตใจให้ฉันแล้ว แต่ลูกน้องแกยังมาทำลายบ้านไม้ไผ่กับเตียงไม้ไผ่ของฉันอีก จะชดใช้ยังไง?"
หัวหน้าโจรสลัดด้านชาไปหมด "พวกเธอขนของบนเรือผมไปหมดแล้ว ขนาดแผ่นกระดานยังรื้อเลย ยังจะเอาอะไรอีก?!"
สรุปใครกันแน่ที่เป็นโจร?
เธอต่างหาก!?
[ฉันดูออกเลยว่าไอ้คนห่ามนี่มันหมดอาลัยตายอยากแค่ไหน]
[ฮ่าๆๆๆๆ จะไปปล้นใครไม่ปล้น ดันมาปล้นน้องเฉี่ยน นี่มันส่งท้ายให้เธอเก็บกวาดชัดๆ]
[น้องเฉี่ยน: อุ๊ย เกรงใจจัง เอามาอีกดีมั้ย?]
"เมื่อไม่มีของมาใช้ ก็ทำงานใช้หนี้ซะ!" ฉือเฉี่ยนชี้ไปที่โจรสลัดพวกนี้ "ทั้งหมดลุกขึ้นมาทำงานเดี๋ยวนี้!"
อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!
ต้องสร้างบ้านทำเตียงให้เธอให้ได้!
กลัวว่าโจรสลัดพวกนี้จะไม่ตั้งใจทำงาน ฉือเฉี่ยนเลยมัดหัวหน้าโจรสลัดไว้กับต้นไม้แยกต่างหาก
ในมือเธอถือแส้ที่ดึงมาจากตัวเขา และหวดกลางอากาศเป็นระยะๆ
"เร็วๆ หน่อย ตอนมัดคนไม่ใช่มีแรงดีเหรอ เอาแรงออกมาใช้ซะบ้าง"
"ใครกล้าขี้เกียจ? อย่าหาว่าแส้ในมือฉันไม่ไว้หน้า แล้วจะฟาดใส่หน้าเจ้านายพวกแก"